“İnsan bazen göremeyeceklerinden korkmaz. Onları son kez görüyor olma ihtimalinden korkar…” Mafalda küçük bir kız… ama büyük bir gerçekliğin içinde… Stargardt hastalığıyla gözlerini kaybedeceğini bilen küçük bir kız… Ama bu kayıp bir anda değil, yavaş yavaş yaklaşır… Tıpkı kiraz ağacıyla arasındaki mesafe gibi… Her gün biraz daha kısalan, her gün biraz daha daralan bir mesafe… Yapamadığı şeyleri değil, yapamayacaklarını yazdığı bir liste… Her çizik, küçük bir vedanın izi… Ama bu hikâye sadece kaybetmek üzerine değildir… Aksine, kaybederken neye tutunduğunu anlatır insanın… Kiraz ağacı sadece bir ağaç değil… Mafalda’nın hayali, sığınağı, özgürlüğü… Dünya kararsa bile yukarıdan bakabileceği son yer… Ve bir noktadan sonra… Kiraz ağacıyla arasındaki mesafe önemini yitirir… Çünkü mesafeler gözle ölçülür… Ama bağlar kalple… Ottimo Turcaret (kedisi) ile vedalaşamaması içimi acıttı. Bazen vedanın bile yarım kalması insanı daha çok yaralıyor.Kiraz ağacıyla arasındaki mesafenin anlamını kaybetmesi ise çok derindi. Estella’nın mektubu hem hüzünlü hem umut doluydu.Kitaptaki çizimler de çok hoşuma gitti.Ve şunu düşündüm: Bu bir çocuk kitabı gibi görünse de insana kaybetmeyi, kabullenmeyi ve yine de tutunmayı öğreten çok derin bir hikâye.Çünkü insan bazen en büyük dersleri en küçük kalplerden öğrenir…

Kiraz Ağacı ile Aramızdaki MesafePaola Peretti · Genç Timaş Yayınları · 202015,6bin okunma

Reklam

Elif

@elozkan·

9/10

·104 syf.·

Kitabı okudu

2026 10. kitabı

5 günde okudu

Okunma: 12 Mart 2026 23:30

“İnsan bazen yaşar ama yaşadığına değmez bir hayatın içinde çırpınır.” Bir insanın kendi içinde dönüp durduğu o görünmez boşluk… Bir hayat anlatısından çok bir iç hesaplaşma… Bu kitapta zaman anlatılır ama iyileştiren bir zaman değil… Yavaş yavaş insanı eksilten, içini yoran bir zaman… Çünkü bazı yorgunluklar dinlenmekle değil… anlaşılmakla hafifler… Zamanla insan bazı şeyleri geride bıraktığını sanır… Ama aslında sadece üstünü örter… Çünkü hatıralar silinmez… Sadece başka bir hâle dönüşür… Sanki yaşanmış değil de, uzaktan izlenmiş gibi… En derin yalnızlık, kimsenin olmadığı yer değil… Kendine ulaşamadığın yerdir… Sevmemiş bir kalp, tamamlanmamış bir hikâye gibidir… Çünkü insanı derinleştiren şey yalnızca yaşamak değil… Bir başkasını içinde taşımaktır… Aşk, yaralayan ama büyüten bir duygudur… Kalbi yakar… ama aynı zamanda kalbi kalp yapar… Bu kitapta en çok hissettiğim şey yorgunluktu Ama fiziksel değil.içsel bir yorgunluk.Bazı cümlelerde kendimi buldum.Çünkü gerçekten insanın içine dokunan sessiz ama derin bir anlatımı var. İnsan bazen dış dünyada değil kendi içinde kayboluyor.Ve belki de en zor olan o kayboluşu kimseye anlatamamak. Bu kitap bana şunu hissettirdi : İnsan sadece yaşadığı dünyada değil… Kendi içinde döndüğü dünyada da var…

Çırpınıp İçinde Döndüğüm DünyaŞükrü Erbaş · Kırmızı Kedi Yayınevi · 20216bin okunma

Elif

@elozkan·

8/10

·89 syf.·

Kitabı okudu

2026 11. kitabı

3 saatte okudu

Okunma: 24 Mart 2026 17:40

“Bazı mevsimler takvimde biter bazıları ise insanın içinde.” Murathan Mungan’ın kaleminden dökülen bu satırlar, mevsimlerin değil, duyguların geçişini anlatır… Bir yazın bitişi gibi görünen şeyin aslında bir kalbin eksilişi olduğunu fısıldar… Okudukça insan anlar… bazı vedalar mevsimlik değil, ömürlüktür… Kitap boyunca zamanın iyileştirici olduğu söylenir… Herkes aynı cümleyi kurar, aynı teselliyi sunar… “Geçer…” derler… Ama hiçbir “geçer” sözü, kalbin bildiğini susturamaz… Çünkü insan bazen bitişe değil… Bittiğine inanmak zorunda kalmaya yorulur… İşte kitabın en sarsıcı gerçeği burada saklı… İnsan bazı acıları unutmaz… Sadece onlarla yaşamayı öğrenir… Ve bir gün… Hiç beklemediğin bir anda… Başka bir mevsimde, başka bir gülüşte… O eski sızı yeniden kendini hatırlatır… Çünkü kalp… Zamanla değil, hatıralarla çalışır… Bu kitapta kendime ait çok şey buldum. Özellikle yazın bitişindeki o tanıdık hüzün. Ayrılığın sadece bir vedadan ibaret olmadığını. İnsanın içinde uzun süre yaşayan bir duygu olduğunu hissettim.Şunu fark ettim: Yaz geçiyor ama bazı duygular geçmiyor.

Yaz GeçerMurathan Mungan · Metis Yayınları · 19946,6bin okunma

Takip Önerileri

Elif

@elozkan·

10/10

·256 syf.·

Kitabı okudu

2026 6. kitabı

13 günde okudu

Okunma: 07 Şubat 2026 20:09

“Dünyada en ağır yük acı değildir.En ağır yük, acıyı paylaşacak bir insan bulamamaktır.” Süslenmiş sözlerden çok, içten gelen hakikatler var sayfalarda… Okudukça insanın içindeki sessizlik

devamını oku