Sıla
@els_
Uyuşuk parmak uçlarım, hayatımı çizmeye çalışıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Eskiden, yalnızca insanlarla ve iktidarla oynardı. Şimdiyse ölümden daha eğlenceli bir oyuncak olmadığını fark ediyordu.
Korkusu kalmamıştı, duyguları da. Ne acı çekiyordu ne de utanç duyuyordu. Tarifsiz bir yorgunluk sardı içini, ne öc alma duygusu kalmıştı ne de öfkesi. Yalnızca yorgundu, tarifsiz bir şekilde yorgun...
Onlarca yıl insanların arasında yüzmüş ama bu dalgalardan beslendiğini, onların kendisini taşıdığını hiç bilmemişti. Şimdi bir balık gibi yalnızlığın kıyılarına fırlatıldığında, çaresizlik ve şahlanmış acılar içinde çırpınıyordu.
Kafasından bir soru geçiyordu, saat pandulu gibi vuruyordu beynine; neden, neden, neden? Tanrı bunu ona neden reva görmüştü? Çok mu günaha girmişti?