Toshikazu Kawaguchi yine kalbe dokunan bir hikâye anlatmış. Zaman yolculuğu bu kitapta geçmişi değiştirmek için değil, insanın kendi duygularıyla yüzleşebilmesi için bir araç gibi kullanılmış. Kitap boyunca karakterler, söyleyemedikleri sözlerin ve yarım kalan vedaların peşinden gidiyor.
En çok da şu düşünce etkiledi beni: Bazen geçmişe dönme şansımız olsa bile değiştirmek istediğimiz şey olaylar değil, söyleyemediğimiz birkaç cümledir. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıksa da kalbimizden tamamen çıkmıyor.
Kitap sevgi, özlem, affetme ve vedalaşma üzerine çok zarif bir anlatı sunuyor. Her sayfasında insan kendi hayatından bir parçayla karşılaşıyor. Bazen okurken bazı insanların yokluğunun zamanla azalacağını düşünmenin ne kadar büyük bir yanılgı olduğunu fark ediyorsun. Bazı özlemler sessizleşiyor belki ama hiç bitmiyor.
Puan vermedi·168 syf.·
2026 19. kitabı
Yorumum ; Bu ay @pamukokumalar grubumuzda #yabancıyazar temasında okuduğum kitap. Serinin dördüncü kitabı. İçinde yine dört kişinin hikayesini okuyoruz. Beni en çok etkileyen ikincisiydi. Kitabın temelinde ‘pişmanlık ‘ teması yatıyor. Devamı olur mu bilmiyorum ama benim için seri bitti diyebilirim . Seri dediğime bakmayın çokta birbiriyle bağlantılı değil ayrı ayrı okunur ama en baştan okumak en azından karakterleri olayı daha iyi anlamanızı sağlar. Dört kitap boyunca isimler beni çok zorladı hem okunuşuyle hem de birbirine yakın oluşuyla. Her kitapta dört kişinin hikayesini okuyoruz ama çok uzun tutulmuştu bazılarında sıktığını söylebilirim. Artık kuralları bildiğinizden her birinde ayrı ayrı okumakta insanı sıkabilir çünkü aynı döngüde devam etti hep. Ama okudukçada insanın kalbime dokunan hüzünlü bir seriydi. Yani illaki alın alın okuyun diyemem ama dikkati çeken varsa alıp okuyabilir en azından birini.
Toshikazu Kawaguchi
Toshikazu Kawaguchi
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitap beni perişan etti. Kahroldum okurken. Hele son bölümler... Sanırım bu kadar çok etkilenmemin en büyük sebebi benim de bir kız kardeşimin olması. Okurken kendi anılarım gözümde canlandı. Kardeşimle saçma sebeplerle küsmelerimiz, bazen sinirlenip kalbini kırdığım zamanlar... Her biri o an gözümün önündeydi ve ben onunla geçirdiğim kötü olan her andan pişmanlık duydum...
Gerçekten içerisinde bolca ders çıkarabileceğimiz yerler vardı. Daha romantik, sevgi ve aşkın olduğu bir kitap beklerken bu kitap beni yerden yere vurdu. O sonun geldiğini fark ettiğim an durup sindirmek için bir gün ara vermek zorunda kaldım. O kadar güzel ve hüzünlü bir kitaptı ki...
June, bir gün aldığı mektupla çok sevdiği teyzesi Ruby'nin vefat ettiğini ve çocukluğunu geçirdiği Mavi Kuş Kitabevini kendisine bıraktığını öğrenir. Orayı satma amacıyla giden ve anıları içinde kaybolan June, çocukken elinden düşürmediği ve en sevdiği kitap olan İyi Geceler Aydede kitabının yazarıyla teyzesinin çok yakın arkadaş olduğunu öğrenir. Teyzesi onun için mektuplardan oluşan bir gizem bırakmış ve bu gizemle birlikte kitabevini kurtarmasını ümit etmiştir. Bu esnada aşkı bulan ve çocukluğuyla yüzleşen June, ne yapacağına karar vermeye çalışırken yıllardır küs olduğu kardeşi, onunla iletişime geçmeye çalışır. Her şey üst üste gelmişken June nasıl bir yol izleyecek? Mutsuz olduğu bir işe mi dönecek, yoksa tüm kalbiyle işleteceği kitabevini mi işletecek? Peki kardeşiyle arasını düzeltmeye hazır mı?..
Keyifli okumalar dilerim...
Puan vermedi
Öncelikle kitap bir aşk romanı değildir. Kendini bulma ve kendinle yüzleşme romanıdır, ayrıca Türkiye'nin en büyük sorunu olan modernleşme krizinin ve cinsiyet rollerinin paradigmatik değişiminin romanıdır. Spoiler içerir.
Raif Bey Ankara'da kimsenin takmadığı zavallının teki. Karısı, kızları, patronu takmıyor ve herkes tarafından kullanılıyor. Hikâyeyi anlatan kişi bile onu oksijen israfı olarak görüyor. Bu kadar düşmüş, zavallı biri artık karşı tarafta agresyon uyandırıyor.
Kendi evinde karısıyla, kızlarıyla ve içgüveysi damatlarıyla korkunç bir anaerki yaşıyor. Ama bu bir sonuç, Raif Bey'in biyografisine bakıldığı zaman mitik bir biçimde bu kader örülüyor.
Raif Bey'in babası fabrikatör, İstanbul'da yaşıyorlar ve annesi ölmüş, yani Raif Bey'in babası daha paşa Osmanlı'yı temsil ediyor ve öykü de İstanbul'da başlıyor.
Babası onu Almanya'ya gönderiyor, sabun tozu fabrikasının başına geçebilmesi için. Berlin'e, yani klasik modernizmde cinsiyet rollerinin en kaygan olduğu dünya başkentine gidiyor. Berlin aynı zamanda erkekliğin yitirildiği ve inanılmaz liberal bir cinsiyet anlayışının başkenti. Tabii bu özgürlüğünün faturasını Nazi Almanyası ile ödüyor Almanlar. Faşizm ve Alman nazizmi bu yitirilmiş erkekliği geri getirme çabasından başka bir şey değildi.
Berlin'e gidiyor ve sergide dolanırken o meşhur tabloyu görüyor. Babasının oğlu, babasının sanatını devam ettirmek için, üstün Alman kalitesiyle zanaatini öğrensin ve geri dönüp babasından fabrikayı devralsın diye gittiği yerde zanaat öğrenmek yerine annesizlikten o Madonna tablosuna sarıyor.
Kürk ilksel bir şey ve avcılık-toplayıcılık dönemini hatırlatır. Freud'a göre annenin cinsel organının Ödipal erkekteki ilk intibasıdır.
Sabahattin Ali kitabın da ismi olan Kürk Mantolu Madonna ismini Rönesans dönemi
Ve her şeyin başladığı yerde, her şey sona eriyor. Çocukluğumuzun, gençliğimizin ve belki de okuma alışkanlığımızın en büyük mimarı olan o efsanevi serinin epik, vurucu ve kusursuz finali: Ölüm Yadigarları. Bu kez Hogwarts'ın o güvenli koridorları yok; tren istasyonları, ıssız ormanlar ve hortkuluk peşinde geçen, çaresizlikle örülü amansız bir kaçış öyküsü var karşımızda. Harry, Ron ve Hermione’nin çocukluktan tamamen sıyrılıp dünyanın kaderini omuzlarında taşıyan birer yetişkine dönüşmelerini izlemek hem gurur verici hem de hüzünlüydü.
J.K. Rowling, serinin ilk kitabından beri attığı tüm düğümleri bu kitapta tek tek çözüyor. Dumbledore’un kusurlu geçmişi, Ölüm Yadigarları’nın kadim gizemi ve tabii ki fantastik edebiyat tarihinin en büyük ters köşelerinden biri olan Severus Snape’in o yürek burkan, gözyaşlarına boğan fedakarlık hikayesi... Hogwarts Savaşı'nda kaybettiğimiz her bir canla içimizden bir parça koparken, sevginin ve fedakarlığın karanlığa karşı kazandığı o nihai zafer zihnimize kazınıyor. Dönüp dönüp tekrar okunan, her defasında aynı heyecanı ve hüznü yaşatan, fantastik edebiyatın zirve noktası. Elveda çocukluğumuz, elveda yaşayan çocuk..
#HarryPotterveÖlümYadigarları #JKRowling #ÖlümYadigarları #HarryPotter #HogwartsSavaşı #SeverusSnape #Always #FantastikKurgu #Kitapİncelemesi #KitapAlıntıları #1000Kitap #OkudumBitti #KitapÖnerisi #NeOkudum
Grisha üçlemesinin epik, görkemli ve bir o kadar da yürek burkan finali: Çöküş ve Yükseliş. Karanlıklar Efendisi'nin (The Darkling) Ravka'yı tamamen ele geçirme hırsına karşı, Güneşin Çağırıcısı Alina Starkov’un ve sadık dostlarının yeraltında başlayan amansız direnişine şahit oluyoruz. Bu kitapta karakterlerin hem fiziksel hem de psikolojik sınırlarının sonuna kadar zorlandığını görmek büyüleyiciydi.
Leigh Bardugo, serinin başından beri ilmek ilmek işlediği o karanlık Rus esintili fantastik atmosferi bu kitapta doruk noktasına ulaştırıyor. Alina’nın güç, güç arzusu ve sıradan bir hayat arasındaki sıkışmışlığı; Nikolai Lantsov’un o hayran olunası zekası ve fedakarlığı; Mal’ın nihayet kendi kimliğini buluşu hikayeyi çok güçlü kılmış. Tabii ki fantastik edebiyat tarihinin en karizmatik ve gri kötülerinden biri olan Karanlıklar Efendisi’nin trajik sonu ve Alina ile aralarındaki o kopamaz bağ kitabın edebi yönünü katlıyor. Kusursuz, ters köşelerle dolu ve seriye yakışır, tatmin edici bir sondu. Elveda Ravka, elveda Grishalar...
#ÇöküşveYükseliş #LeighBardugo #Grishaverse #GölgeveKemik #AlinaStarkov #TheDarkling #NikolaiLantsov #FantastikKurgu #Kitapİncelemesi #KitapAlıntıları #1000Kitap #OkudumBitti #KitapÖnerisi #NeOkudum
