‘Rüzgar bizim arkadaşımız, yoldaşımızdır. Rasim abim bir keresinde böyle söylemişti. Yorgun, bitkin olduğumuz anlarda tatlı bir esintiyle yüreğimizi ferahlatı, üzgün olduğumuzda yanaklarımızdaki gözyaşlarını kurutur, kendimizi yalnız hissettiğimizde şefkatle saçlarımızı okşar, bir hapis hayatı yaşıyormuş gibi tutsak olduğumuzu düşündüğümüzde bize özgürlüğü hatırlatırdı. Rüzgar bilgeydi ve ona kucak açmak bizim vazifemizdi.’