“Güzelliğin sesi kısıktır,” diyor Nietzsche. Haklı. Bugün dünyayı dolduran onca gürültü arasında, güzelliğin fısıltısını duyabilene aşk olsun. Öyle kolay değil; sabırla beklemek, bir çiçeği büyütmek, toprakla hemhal olmak ya da bir çileyi sessizce taşımak... Ama işte, güzelliğin kısık sesi o sessizlikte yankılanır.
Sessizce çabalayanlara selam olsun. Adım adım yürüyüp asla vazgeçmeyenlere, karınca misali kendi hikâyesini yazanlara… Her sabah aynı yoldan işe giderken zihninde farklı dünyalar yaratanlara, kahvesini soğutma pahasına pencere önündeki sardunyayı güneşe çevirenlere, tüm telaş arasında bir sokak hayvanını beslemek için durup ceketinin cebinde mama taşıyanlara… Selam olsun.