Yıllarca suladığım çiçeğin plastik çıkması bir zamanlar canımı yakmıştı, şimdiyse arkama bakıp kahkahalarla gülüyorum. Mevzu çiçeğin yapaylığı değil; o sahte dünyaya emek verecek kadar saf olduğum günlerin geride kalması
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Gölgelerin Uzunluğu: Evlat Olmanın Görünmeyen Ağırlığı
Anne ve baba olmak, hayatın en büyük sorumluluklarından biri kabul edilir. Bir cana hayat vermek, onu korumak, kollamak ve geleceğe hazırlamak kuşkusuz büyük bir emek ve fedakarlık gerektirir. Ancak, "evlat olmak" çoğu zaman bu denklemin en az konuşulan ama iç dünyası en karmaşık olan tarafıdır.
Anne ve baba, bir karakter inşa eden "mimarlar" ise; evlat, o binanın içinde yaşamaya çalışan, mimarisini kendi seçmediği odalarda kendi yolunu bulmaya çalışan "sakin"dir.
Beklentilerin Ağırlığı
Bir evlat, doğduğu andan itibaren üzerine yüklenen hayallerin ve beklentilerin ağırlığıyla tanışır. Ebeveynlerin kendi yarım kalan hedefleri, gerçekleştiremedikleri hayalleri ya da hayata dair korkuları, bir "miras" gibi evladın omuzlarına bırakılır.
Evlat, bir yandan anne ve babasının değer yargılarıyla şekillenirken, diğer yandan "ben kimim?" sorusuna kendi cevabını aramak zorundadır. Bu, bazen ebeveynin arzularıyla kendi arzuları arasında kalmak, sadakat ile özgürlük arasında sıkışıp kalmaktır. Ebeveyn sevgisinin "koşulsuz" olması beklenir ancak evlat olmak, çoğu zaman bu sevgiyi "hak etme" veya beklentilere göre şekillenme baskısını da beraberinde getirir.
Kırılgan Bir Köprü
Evlat olmak, geçmiş ile gelecek arasında duran bir köprü olmaktır. Ebeveynlerin hatalarını, travmalarını veya öğretilerini taşırken, bir yandan da onları kendi zihninde temize çekmeye çalışır. Bir çocuğun kendi ebeveyninin "insan" olduğunu, onun da hatalar yapabileceğini fark ettiği an, çocukluğun bittiği ve gerçek sorumluluğun başladığı andır.
Ebeveynlerin yaşlanmasıyla birlikte evlat, bu kez rol değiştiren bir rehber, bir koruyucu ve bir vicdan bekçisi haline gelir. Artık korunma sırası ona geçmiştir; bu, sevginin en ağır ama en olgunlaşmış halidir.
Neden Daha Zor?
Anne ve baba olmak bir "seçim"
Bir şeyi elde etmek için harcadığımız çaba, o şeyin bize kattığı değerin aynasıdır; emeğin olduğu yerde ise ruhun bereketi yeşerir.
Emek vererek inşa ettiğiniz her başarının, kalbinizde derin bir huzur ve tatmin duygusu uyandırmasını dilerim. Çabanızın meyvelerini keyifle topladığınız, verimli ve güzel bir gün olsun. 🤲✨
İnsan oturup düşününce kendisini yoranın sevmiş olmak değil, verdiğim değerin karşılığını görememek, emek verdiğim yerden sessizce dönmek olduğunu anlıyor. O an hayal kırıklığı, sevginin hiçliğini iliklerine kadar hissettiriyor. Sonra iki damla gözyaşı sessizce istemsiz süzülüyor.
G.Ş
Hayata dair
Kutsal olan değerler vardır sevgi gibi
Biz bu değerlere sahip çıkamadık
Hakkıyla yaptığımız hiçbir şey yok
Hep işin kolayına kaçtık
Oysa bir şeyi kutsallaştırmanın tek yolu emek vermektir bizde bunu başaramadık
İnsanlık bu yüzden kaybetti
Belkide bu yüzden herkes öfkeli
Ve bu yüzden bizi hiçbir şey tatmin etmiyor
Biraz kendini sorgulamalı insan
Ben ne yapıyorum diye
Yada neyi yapamıyorum diye