emel

Çocukluk..
Çocukluk başlamak demekti. Dünyaya, hayata, zamana, kendine ait olan her şeye titrek adımlarla yürümekti. Çocukluk bir imkandı. Çocukluk acıya, kayıplara, ölüme henüz uzak olmaktı. Yokluğun daha az acıtmasıydı, avuntunun ve şefkatin bolluğuydu.
Sayfa 154 - Can Sanat Yayınları·Kitabı okuyor
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hiçbir şey dünyanın sonu değil. Dünyanın tek sonu, ondan ve içindekilerden vazgeçmek. Yani ben artık Finisterra' ya değil, yürümeye inanıyorum.
Sayfa 491·Kitabı okudu
2026 Okuma Raporları
Birinin hatırlamadığı, öbürünün unutamadığı olur hep böyle.
Sayfa 444 - Everest·Kitabı okudu
2026 Okuma Raporları
Birileri ile dertleşmek istesem yola çıkmazdım. Anlatmak insanı yoruyor. Bir de borçlu bırakıyor. Senle ilgili bir şey bildiklerinde, bir sır, ömür boyu onlara mahkum gibi oluyorsun.
Sayfa 307·Kitabı okudu
2026 Okuma Raporları
Bazı gereksinimlerin zamanı oluyor hayatta. O zaman geçince giderilmemiş ihtiyacın yerini karanlık bir ağırlık alıyor. Yokluk boşluğa, boşluk ağırlığa dönüşüyor. Sonra artık ne yapsan başa dönülemiyor.
Sayfa 112 - EVEREST YAYINLARI·Kitabı okudu
2026 Okuma Raporları