Tatilde başka birikimi davranmak istiyorsunuz tam sizlikHayata Dair
Tatilde gercek hayattaki halinizden biraz sıyrılmak ve orada başka biri gibi davranmak istiyorsanız siz bu kitabı seversiniz çünkü artık gerçek hayattaki siz değilsinizdir çünkü faturalar yoktur yada sorumluluklar veya beklentiler çünkü o insanlar sizi yargılamak ve eleştirmez
Bu yüzden Tatil istediğini yapıp en yakın arkadaşınız la gezmek ve orda isttedigiz gibi davranmak istiyorsunuz tam sizlik
Uğultulu Tepeler, İngiltere'nin kırlarında geçen, çocukluktan itibaren birbirlerine derin bir tutkuyla bağlanan Heathcliff ile Catherine arasındaki yıkıcı, fırtınalı ve ölümcül aşkı anlatır. Emily Brontë, tek romanı olan bu gotik başyapıtta, sınıfsal farklılıkların ve intikam hırsının insan ruhunu nasıl karanlığa sürükleyebileceğini, aşkın nefrete dönüşen sınırlarını sarsıcı ve büyüleyici bir dille işler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
sadece şunu söylemek istedim, romantik komedi kitabı sanarak almayın... çünkü değil. kendimi öyle bişey için hazırlamıştım (arka kapak yazısı okumamak bazen çok da iyi bi fikir değilmiş) emily henry olduğu için direkt romcom olduğunu farz ettim ve ah, beni çok üzdü...
ben çok sevdim ya her ne kadar fazla üzülmüş olsam ve barışmalarının fazla uzun sürdüğünü düşünsem de. geçmişteki mutlu anlara geri dönüşler falan çok güzeldi. arkadaşlıkları çok çok güzeldi ve hiç bir şey gerçek dışı şekilde romantize edilmemişti hiç hatta biraz fazla gerçek hayat gibiydi ve bu kalbimi kırdı... ama olsun. onları çok sevdim!
Arkadaştan aşka temasını işleyen watpadd kitapları tadında bir kitaptı. Bu temadan pek hoşlanmadığım için biraz ön yargılıydım ancak kitapta rahatsız ediciliği neredeyse sıfıra indirilerek işlenmiş.
Karakterlerin beraber gittikleri tatilleri ve aralarındaki ilişkiyi okuduğumuz bir kitaptı.
Kesinlikle “Yaz” kitabı
Puanım 3.5’dan 4
İlk başlarda birkaç kitabın birleşimi gibi geldi özellikle kitap içinde bahsi geçen Emily Henry kalemine çok benzettim. Sonlara doğru güzel toparladı. Karakterlerin kişisel gelişimleri ve o vurucu anda klişe olmamasını sevdim. Bir tık kısa olsaydı 50 sayfa falan tada tadında olabilirdi
Heathcliff'i yalnızca bir karakter olarak okumak mümkün değil. O, sevginin nasıl nefrete, nefretin nasıl takıntıya ve takıntının nasıl bir yaşam biçimine dönüşebileceğinin edebiyattaki en çarpıcı örneklerinden biri.
Uğultulu Tepeler'i bitirdiğimde elimde klasik anlamda bir aşk hikâyesi kalmadı. Aksine, insan ruhunun en karanlık bölgelerine yapılmış uzun ve rahatsız edici bir yolculuk kalmıştı.
Emily Brontë'nin yarattığı dünya ilk bakışta oldukça dar görünüyor. Birkaç karakter, birkaç mekân ve yıllara yayılan ilişkiler ağı... Ancak roman derinleştikçe bu dar alanın insan doğasının neredeyse bütün çelişkilerini barındırdığını fark ediyoruz. Sevgi ve nefret, bağlılık ve intikam, aidiyet ve yabancılaşma sürekli iç içe geçiyor.
Heathcliff karakterini yalnızca mağdur ya da zalim olarak değerlendirmek mümkün değil. Çünkü o, yaşadığı dışlanmışlığın sonucunda dönüşmüş bir insan. Roman boyunca beni en çok etkileyen noktalardan biri de buydu. İnsan başına gelen kötülüklerin kurbanı olmaktan çıkıp ne zaman o kötülüğün taşıyıcısına dönüşür?
Bu soru kitabın merkezinde duruyor.
Catherine ve Heathcliff arasındaki ilişki ise çoğu zaman romantik bir aşk olarak yorumlanıyor. Ben aksini düşünüyorum. Bu ilişki bana göre aşkın kendisinden çok kimlik meselesiyle ilgili. Catherine'in "Ben Heathcliff'im" sözü yalnızca duygusal bir yakınlığı değil, birbirlerinden ayrı var olamayan iki parçalı bir ruh hâlini anlatıyor.
Roman boyunca doğanın kullanımı da beni fazlasıyla etkiledi. Fırtınalar, rüzgârlar, kasvetli tepeler ve sürekli hissedilen o sert atmosfer yalnızca arka plan görevi görmüyor. Sanki karakterlerin iç dünyaları dışarıya taşmış gibi. Mekân ile insan psikolojisi arasındaki ilişki bu kadar güçlü kurulunca roman neredeyse gotik bir ağırlık kazanıyor.
Uğultulu Tepeler'i okurken