Emine Canbaz
@eminecanbaz
Şu anda okuduğu kitap
Yaşamın içinde olmak ve onu kenardan izleyip gerekli adımı bir türlü atamamak işte “Oblomovluk.”Okudukça bu kadar da olmaz at üzerindeki ölü toprağını diyeceğiniz Oblomov’da sık sık kendinizi göreceksiniz.
Romanımız iki yakın arkadaş olan Ştoltz ve Oblomov’un üzerinden Ruslar ve Almanlar arasındaki farkları da bizlere anlatmış. Ben kısaca başkahramanımızdan bahsetmek istiyorum.
Soylu bir aileden gelen Oblomov çocukluğundan beri bakıcılar ve yardımcılarla büyütülmüş, tüm ihtiyaçları başkası tarafından karşılanmış tembelliğe hapsolmuştur. En yakın arkadaşı Ştoltz’un “ ya şimdi ya hiçbir zaman“ sözünü bir türlü uygulayamamıştır.
Aşkın bile harekete geçiremediği kahramanımızla tembelliğin ruhu yavaş yavaş öldürdüğünü melankolik bir dille bize anlatmış Ivan Aleksandroviç Gonçarov.
Hayatımıza dair kurduğumuz planlar hep gerçekleşmeyi bekleyen ve bizi tetikleyen hareketler ya da birileri sonucunda gerçekleşir. Hedeflerimiz bu yolda ilerler. Bazen gerçekleşir bazen sadece plan olarak kalırlar. Planlarımızı hayatımıza kattığımız ve başardığımız bir ömrünüz olsun. Sevgiyle kalın :)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hepimizin ihtiyacı olan iradeyi en detaylı şekilde başlık başlık inceleyen Jules Payot bizleri tembelliğin kölesi olmaktan kurtaracak bir esere imza atmış. Tembellikten irademizle kurtulabileceğimizi dile getirmiş.
İnsan iradesi derin düşünce ile doğru orantılıdır. Payot İrade eğitiminde karakterin değiştirilemez oluşunu yok sayıyor ve her karakterin iradesini nitelikli bir eğitimle beslememiz gerektiğini söylüyor.
Ailemizin,arkadaşlarımızın, sosyal çevrenin bizi tembelliğe sürüklemesi ve ertelemelerimiz sonucunda ulaştığımız hiçliği ortadan kaldırmak adına bazı anahtar kelimeler bizi karşılıyor. Disiplin, disiplin, disiplin… Bu kıymetli kelime bizim hedefe ulaşmamızdaki ilk anahtarımız.
Öğrencilerin hedeflerinde onları tetikleyen duyguları başlarda çok kuvvetli olduğu için güçlü bir iradeyle yola çıkıyorlar. Bu sıkı çalışmanın sonucunda kırılma anı yaşanıyor. Kendilerini bıktırana kadar çalışmak yerine her gün düzenli bir şekilde çalışsalar hedeflerine ulaşmada başarı oranlarını artacağını görecekler.
Aşk bu kadar güzel ama kavuşmak bir o kadar zor. Shakespeare’nin tragedyasını bir çırpıda okudum.
İki düşman ailenin zavallı kurbanları Romeo ve Juliet. “Hiç kuşkum yok bu çekilen acılar ilerde tatlı anılar olacak” ümidine kapılan aşıkların mezarlarda yalnız yattığı günlerin daha yakın olacağından haberleri yoktu tabi. Her sayfada aşkın en yücesini hissettim.
Mutlu sonla bitseydi de bu aşk ölümsüz olur muydu?
Gerçek körlük ne? Her şeyi apaçık görmek o kişiyi körlükten kurtarır mı?
Jose Saramago’nun okuyucuyu konusuyla kendine çekerken yazım tarzıyla zorladığı bir kitabı. Kitapta nokta ve virgül dışında noktalama işareti olmaması kim ne diyor diye bazı satırları tekrar tekrar okumama sebep oldu. Konusuna gelecek olursak bir adamın bilinmeyen bir ülkede aniden beyaz bir körlüğe kapılmasıyla başlayıp salgına dönüşen bu virüsün insanların hayatına etkisinden bahsediyor.
Satırların arasında sürüklenirken “İnsan kimsenin onu görmeyeceğini bilse nasıl davranır? sorusunu sormadan geçemiyorum kendime. Toplumca kabul görmüş kötü davranışları ( hırsızlık, taciz, cinayet vs.) bizi kimsenin görmediği zamanlarda yapılması cezaların caydırıcı niteliğinden. Peki kalbimizdeki kötülüklerin caydırıcı cezaları neler?
Üzerine çokça düşünülüp yorumlanacak bir kitap herkesin okumasını tavsiye ederim iyi okumalar.
İsminin tesirine kapılıp elimi uzattığım o kitaplardan biriyleyim yine
.
.
Kitap ”Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben.” diye başlıyor güz şairimin kaleminden satırlara.
.
.
Her cümlesi lütuf olan satırların ruhuma dokunan derin anlamlarında kayboluyorum. Naif ve kırılgan yanımı hissediyorum. Gittikçe yalnızlaştığımız bu dünyada paylaştıkça artan sevinçlerimizi, en büyük hazinemiz olan ama en büyük acıyı çektiren yüreğimizi, gökyüzünü içine alacak kadar geniş olduğunu unutuyoruz. Yüreklerimizin tedirgin terazisinde tartıyoruz her harfin acı sevincini. Ey güz şairim! Yaşamakla direnmek kıvamında her satırın için binlerce teşekkürler
.
.
Birkaç alıntının rüzgarına sizi de bırakıyorum. İyi okumalar
.
.
Durduğu yerde değersiz bir bütün olarak kalmaktansa parçalana parçalana gitmenin büyük doğruluğuna inandırmıştı kendini.
.
İnsan sevdiklerini kendi elleriyle bir uzaklığa yerleştirmeyi bilmeli.
.
Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içine yansımıyorsa yüzüne vurmuyor.
.
Kadınlar şiirin en büyük düşmanıydı ve bir şairin bir kadına ilgisi olsa olsa yüce gönüllü bir bağıştı.
