Reklam
Sabahattin Ali’nin okuduğum ikinci eseri. söylemeden edemeyeceğim başlarda çok çok zorlandım yani ağır gelmişti bana kitap. Dostoyevski okumuşsanız daha önce anlarsınız çünkü Sabahattin Ali de bu kitabında insanın doğasına inmiş, karakter analizleri yapmış ve iç monologlara çokça yer vermiş. Okurken iki karakterde kendimi buldum. Biri Ömer..
Ömer hep kendiyle çatışan, Dostoyevski tabiri ile nevrozlu bir birey.. yaptıklarından genellikle pişman olan, ve aslında yapmayacağını ama içindeki şeytan dediği nefsin ona yaptırdığına inanan bir kişi.
Diğeri Macide..
Macide, Ömer’ den farklı sayılmaz. Karşısındakine sarf ettiği sözler yüzünden kendine kızan, kendisine hep ‘’nasıl bunu düşünürüm?’’ sorusunu soran, kendi iyiliğinin dışında herkesi düşünen bir karakter.
Bu iki insan bir şekilde tanışıp beraber hayatlarını sürdürmeye çalıştılar.
Çalıştılar diyorum çünkü beceremediler. İkisinin karakterleri birbirlerine tezat düştü. Daha farklı olabilir miydi diye düşündüğümde bence olamazdı. Beraber oldukları sürece birbirlerine zarar verebilirlerdi.
Ben kitabı bu yönden inceledim, ele aldım. Çok farklı anlamlar içeren analizlerde var. Bir bakın derim.
Özet geçecek olursam; çok sevdim, içinde kendimi bulmam daha çok sevmeme neden oldu.
Eski Türkçe kelimeler çok barındırıyor. Kullanabileceğim kelimeleri bir kenara not aldım.
Sonlandırırken bir şey daha eklemek istiyorum. Sabahattin Ali’nin hayatını inceledikten sonra kitabı okumanızı tavsiye ederim. Okuyunca ne demek istediğimi anlarsınız :)
''...inanıyorum ki, üç buçuk günlük ömrümüzü kendimize zehir etmemek için ne mazideki hayatımıza ve kaçırdığımız fırsatlara ne de istikbalin olmayacak hülyalarına kulak asmayarak bugünümüze hapsolup yaşamalıyız.''
