Emrah Sarıgül
@emrahsarigul
İnstagram= emrah.3462
Şu anda okuduğu kitap
Türk edebiyatında Romantizmden Realizme geçişin en zarif köprüsü olan Sergüzeşt, sadece bir aşk hikâyesi değil; insan onurunun "eşya" yerine konulmasına karşı yazılmış sessiz bir çığlıktır.Sami Paşazade Sezai, Kafkasya’dan koparılan küçük Dilber’in hüzünlü yolculuğu üzerinden, dönemin kanayan yarası olan esaret (kölelik) kurumunu sert bir dille eleştiriyor. Dilber ve Celâl Bey arasındaki imkânsız aşk, sadece sınıfsal farklara değil, insanı mal gibi gören köhne bir zihniyete çarpıp parçalanıyor.Kitapta beni en çok etkileyen, yazarın Dilber’in iç dünyasını ve çaresizliğini işlerken takındığı o gerçekçi tavır oldu. Tanzimat edebiyatının o ağdalı yapısından sıyrılıp, insan ruhuna dokunan tahliller yapması eseri ölümsüz kılıyor. Nil Nehri’nin sularında son bulan bu "macera", hürriyetin aslında bir nefes kadar elzem olduğunu hatırlatıyor.Klasik okumayı sevenlerin mutlaka kitaplığında bulunması gereken, kısa ama etkisi uzun süren bir başyapıt.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Okurken psikolojik olarak zorlayıcı olsa da, küresel istismar ağlarının işleyişini anlamak ve cezasızlık kültürüne karşı bir kadının duruşuna tanıklık etmek adına tarihsel bir belge niteliğindedir. "Tek bir taşı yerinden oynatabilirsem her şeye değer" düşüncesiyle yazılmış, oldukça güçlü ve sürükleyici bir anlatıdır.
Bu eser, Türkiye'nin politik geçmişine bir ayna tutarken, en zor şartlarda bile bitmeyen bir "bekleyişin" ve "umudun" hikâyesini sunduğu için değerlidir. Özellikle sansürlenen mektuplar ve parçalanan hayatlar üzerinden bir dönemin trajedisini anlamak isteyenler için güçlü bir tanıklıktır.
Puan vermedi
Kitap, isimsiz bir anlatıcının (kalemdan ressamı) perspektifinden ilerliyor. Anlatıcı, yalnızlık içinde yaşayan, afyon ve alkolün etkisiyle gerçek ile rüya, geçmiş ile şimdi arasındaki sınırları kaybeden bir adam. Hikâye, bir kadının (güzel, erişilmez bir figür) evine gelmesi, ölümü, cesediyle yaşanan saplantılı ilişki ve ardından parçalama/gömme süreciyle başlıyor. İkinci kısım ise daha “gerçekçi” bir evlilik anlatısına kayıyor; burada kadın “kahpe” olarak anılıyor ve anlatıcının karamsar, yabancılaşmış bakış açısı hâkim oluyor. Tüm bunlar döngüsel, tekrar eden imgelerle (yaşlı adam, cypress ağacı, testi, baykuş gölgesi, lamba ışığı) örülü. Zaman ve mekân belirsiz; her şey bir kâbus veya halüsinasyon gibi akıyor.
Hidayet, eserde varoluşsal bunalım, ölüm arzusu, cinsellik-ölüm bağlantısı, toplumdan yabancılaşma ve “körlük” (toplumsal/kişisel cahillik) temalarını işliyor. Anlatıcı kendini gölgesine anlatmaya çalışıyor; bu, iç dünyasının parçalanmışlığını ve iletişim kopukluğunu simgeliyor. Kafka’nın *Dönüşüm*’ünü andıran dönüşüm motifleri, Poe’nun karanlık psikolojisi ve Doğu mistisizminin izleri var. Eleştirmenler kitabı “psikofiction” veya “Doğu’nun Kafka’sı” olarak nitelendiriyor. İran’da bir dönem yasaklanması da cabası; çünkü geleneksel değerlere ve toplumsal yapıya dolaylı eleştiri içeriyor.
Güçlü yönleri: Şiirsel, hipnotik dili ve imgelerin gücü. Okurken afyon dumanı gibi sarıyor, tekrar eden motifler bir rüya döngüsü yaratıyor. Zayıf yönleri ise (bazı okuyuculara göre) aşırı tekrar, belirsizlik ve ağır karamsarlık; tek seferde hazmetmek zor, birden fazla okuma gerektirebiliyor. Özellikle varoluş sancısı çeken, karanlık edebiyata meraklıysanız etkileyici; yoksa boğucu gelebilir.
Eşik: Etkisi Uzun Süre Yepyeni Bir Öykü Kitabı1000Kitap
Eşik hikâye anlatmıyor; alışkanlıkları kurcalıyor. Sekiz öyküde olaydan çok rahatsız edici bir tanıdıklık var. Distopya değil ama gerçekliğin hafif kaymış hâli gibi bu yüzden etkili. Dili sade, mesafeli ve kasıtlı olarak boşluk bırakıyor. Bitince ne olduğunu değil, neyi kabullendiğini düşünüyorsun. Kısa ama çabuk geçmeyen bir kitap.