Emre ipek
@emreipek77
"Reguler camper"
Bilgiyi yalnızca öğrenmek için değil, varoluşunu dokumak için tüketen bir düşünce gezgini.
6 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Suçluyum, suçlusun, suçluyuz.
Alıntı yapmak, özünüzden daha iyi bir düşünür olduğunu varsaydığınız bir bilgenin sözlerini içselleştirmenizin bir yansıması mıdır? Hayır; değilse, okuduğunuz kitaplarla birlikte barındırdığınız öznel hissiyatların, alıntılar arasında giderek mekanikleşmesine nasıl bakıyorsunuz? Bir yazar, okurda bıraktığı izlenimin somut bir kanıtını görmek isteseydi, herhâlde bunun için başvuracağı en son yol, kitabından yapılmış bir alıntının mekanik bir kopyasının paylaşılması olurdu. Eğer her kitabın varoluşu, bireye öznel bir farkındalık kazandırmak amacıyla kaleme alınıyorsa, neden kopyalayıp yapıştırdığımız alıntıları mutlak entelektüel kapasitemizin göstergesi olarak iddia etmekteyiz? Kişi, kendi öznel beyanını kendi düşünce harmanıyla dile getiremeyecekse, insan neden kitap okur?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Korku ve insan olmak üzerine...
"İnsanın düşündüğünün aksine, önce korku duygusunu içimize alırız sonra korkulacak şeyi seçeriz."
Deniz kenarında oturuyorsun. Ayaklarının altında kum, yüzüne hafif bir rüzgâr dokunuyor. Dalgalar düzenli bir ritimde kıyıya çarpıyor, martılar uzaktan ötüyor. Huzurun ta kendisi burada; her şey olması gerektiği gibi, sade ve yalın. Fakat sen orada değilsin.
Zihnin, bedeninin birkaç adım önünde koşuyor. Belki dünden kalma bir konuşmayı tartıyor, belki de yarının yükünü omuzlamaya şimdiden başlamış. Dalgaların sesi var, ama sen duymuyorsun. Kuşlar ötüyor, ama sen fark etmiyorsun. Çünkü içindeki sesler, dışarının tüm ahengini bastırıyor. Sorumluluklar, beklentiler, toplumsal roller ve “yapman gerekenler” zihnini bir kafese çevirmiş. O an orada, denizin kıyısında otururken bile başka bir yerde yaşıyorsun: ya geçmişin gölgesinde, ya geleceğin hayalinde.
İnsanın şimdide yaşayamaması en büyük çile belki de. Mutluluğun hep biraz ileride olduğunu sanmak, varmayı hedeflediğin her noktada kendini yine eksik ve yetersiz hissetmek… Oysa hayat, ne bir hatırlayışta ne de bir planın içindedir. Hayat, tam şu anda, senin içindedir dalgaların ritminde, kuşların ezgisinde, rüzgârın tenine değdiği yerde.
Ve bu kopuşun, bu anda olamamanın acısı zamanla bir öğüte dönüşür. Belki sessiz, belki sarsıcı… Ama her seferinde sana aynı şeyi fısıldar: “Hayat tüm ahengiyle avuçlarında ama sen orada değilsin.”
Şimdi'yi kaçırmak, yaşamı kaçırmaktır. O yüzden bazen sadece oturmak gerek hiçbir şey düşünmeden, sadece duyarak… Denizle bir olup, sessizce var olarak. Çünkü gerçek huzur, planlarda değil, fark ediştedir.
"Bir kez ayakları üstunde dikildimi, olduğu yerde kalamaz insan."
