emre kaya
@emrelenjelo
SPOILER
Yoksul iki çocuğun ölmek üzere olan bir şeftaliyi ağaç yapma serüveninin kısa bi öyküsünü okurken hiç bu kadar beni etkileyeceğini tahmin etmemiştim. Adanmışlığa, sevgiye, emeğe, direnişe bu kadar kısa bir öykü içinde ne güzel değiniyor. Binbir ümitle, emekle hayat bulan ağaçlarından bir meyve bile yiyememeleri aynı hayali paylaşan ağacımızın da size yâr olmadıysam kimseye olmam diyip ağalık düzenine birey de olsa yaptığı direnişi hepimiz için bi ibret olsa gerek.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Üzerine çok uzun uzun analiz yapacağım bir kitap değil ama güzel, ilham olabilecek bir hikaye. Samed Behrengi de kısa ömründe aynı bu küçük kara balık gibi bir şeylere dokunmak istemiş, değiştirmek istemiş önemli bir karakterdi. Samed’in “boğulduğu” yaşta okuyorum bu kitabı, umarım bizim de Samed ve küçük kara balık gibi bir dokunuşumuz olabilir bu hayata.
DAHİ DİKTATÖR
Celal Hoca’nın ilk defa bir kitabını okuyorum. Bilgiye ve bilime adanmış ömrünü, yaptıklarını bilince kitabın anlatım dilini de daha bilimsel bekliyor insan. Böyle kitap yazar gibi değil de verdiği demeçlerden, semirlerlerden derlenmiş de basılmış gibi bi hissiyat veriyor. “Bakın bu zırvalıktır” veya “Atatürk, Türkiye’yi devraldığında, yanılmıyorsam, gayrimüslim okulları hariç, yurt genelinde on sekiz tane lise var.” gibi cümleler var misal. İsmi dünyaya mâl olmuş, böylesi ilm-i derya bir adamın bu kadar iddialı başlık seçtiği bir kitapta “yanılmıyorsam” diye cümle kuruyor olması bana çok abes geldi. Onun dışında herkesin okuması gereken güzel bir kitap. En çok hoşuma giden cümle ise anlayana adeta Atatürk’ün tüm hayatının, bu memleket adına yapmaya çalıştığı her şeyin kısa bi özeti olan “Denir ki, İkinci Dünya Savaşı sırasında en iyi Alman Üniversitesi İstanbul Üniversitesi idi.” cümlesi idi.
