Bu kitapta beni en çok Süreyya’nın hikâyesi vurdu.
Gençken ölümün sadece bir fikir olduğunu sanıyorsun;
yaş aldıkça o fikir ağırlaşıyor, yakına geliyor,
omzunda nefesini hissediyorsun.
Süreyya’nın çocukluğu, yalnızlığı, insanlara yaklaşamaması…
Hiçbiri “soğukluk” değil;
köksüz büyüyen birinin hayata tutunma çabası aslında.
Ve fark ettim ki:
Hepimizin içinde bir yerlerde anlatılmamış bir hikâye var.
Kimsenin görmediği, kimsenin bilmediği,
ama bizi biz yapan o karanlık oda…
Bu roman tam da o odayı açıyor.
Sertçe, inciterek, bazen sessizce.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bazı kitaplar güzel olduğu için değil,
insanın içindeki gölgeleri dürttüğü için etkiler.
Bu roman da tam öyle.
Muesser ve Eyüp…
İnsanın bakmak istemediği ama gerçekte yanı başında duran hayatlar.
Perihan’a önce kızdım, sonra hikâyesini öğrenince içim acıdı.
Meğer ne çok insanın görünmeyen bir tarafı varmış.
Ne çok acı, ne çok sessizlik, ne çok saklanan yara…
Nermin Yıldırım bu kez cilasız bir dil kullanmış.
Kirli, argo, sert bir anlatı.
Ama o sertliğin altında çok tanıdık bir gerçek var:
Her insan bir hikâye.
Ve çoğumuz anlatılmayan tarafımızla yaşıyoruz.
