esra çelebi
@end_muh
ALLAH is with you wherever you are.
Kitabı yeni bitirmiş olmanın verdiği duygularla yazmak istiyorum. Bu kitabı bana bir arkadaşım tavsiye etmiş ve "mutlaka okumanı istiyorum!" demişti. Ona çok minnettarım şuan. .Bu incelemeyle ben de başkalarının hayatına katkıda bulunabilirsem borcumu ödemiş olurum diye ümit ediyorum.
Öncelikle klasik bir psikolojik romandan çok farklı olduğunu söylemem gerekir. Sadece bir hikayenin içinde kendinizi bulmuyor aynı zamanda beyin fırtınası yaşıyorsunuz. Günlük yaşantınızdaki kişilerle olan iletişiminizi sorgulatıyor size. Nerede yanlış yaptım dediğiniz yerleri bir bir gösteriyor roman kahramanıyla. Aslına bakarsanız sanki roman kahramanının yerinde siz varmış gibisiniz.
*spoiler içerir*
Düşünün ki intihar etmek üzeresiniz, birisi sizi görüyor ve "hadi atla!" diyor. İçsel anlamda sorgulamalarınız o an başlıyor işte. "Atlama!" dese yine aynı etki olur muydu bilinmez ama kitabı okuduğunuzda anlıyorsunuz ki bir insanı vazgeçirmenin yolu yapacağı şeyi yapmamasını söylemek değil. Zira bu o kişinin o işi yapmak için daha büyük istek duymasına sebep olacaktır.
Hayatta hepimiz özgürlük peşinde değil miyiz? Özgür şekilde fikirlerimizi söyleyelim, istediğimiz gibi yaşayalım, kararlarımızı özgür şekilde alalım. Yani hiç kimse aldığı kararlarda ve yaşamında -kendi talep etmedikçe- başkasının müdahale etmesinden hoşlanmıyor. Genelde yasaklar cezbedicidir ve "yapma!" denilen şeyler yapılmaya müsait hale gelir. Bu sebeptendir ki bizler karar verirken bazen istemesek de yap denileni yapmama, yapma denileni yapma eğilimi gösteriyoruz.
İntiharı düşünen roman kahramanının o anlık intihardan vazgeçmesi hayata bağlanmasına sebep olmayacaktır elbette. Sonuçta intiharı düşünene kadar ki süreçte birçok sıkıntı buhran geçiriyor ve bu durumların içinden
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
En önemli şeyler kimi zaman hiç fark edilmeden geçip gidenlerdir.
Yine değişime direniyorsun! Çocuklar ile yetişkinler arasındaki temel farklardan biridir bu; çocuk, gelişme arzusu duyar. Yetişkin, değişmemek için elinden geleni yapar.
Sanırım yaşam sürekli değişimden, hareketten ibaret. Statükoya dört elle sarılmanın hiç anlamı yok. Yalnızca ölüler kımıltısızdır...Bize uygun düşen yönde gelişebilmek için yalnızca kabul etmekte değil, değişime başlamakta da yarar var.