Mehmet
@enrotoue
Timepiece Specialist
İstanbul / Antalya
Pendik, 30 Mayıs
1801 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Sözün bütün kanatlarını kırdım. Ey dünya, çok yorgunum. İnsanlar bakıyorlar bana, gözlerinin izi kalıyor yüzümde. Yalnızlığın son burcunu da ekledim içimdeki kaleye. Sessizce uzaklaşıyorum, kimsesiz bir gölge olarak duvar diplerinde yaşamın.
Anlaşıldı, bu dünya kaldıramayacak benim sorularımı. Bana durup dinlenecek bir dulda bulunamayacak. Konuşma mam, susmam gerek. Bütün şiirleri son dizesinden başlayarak yazsam da, tümden yazmaz olmam gerek. Varsın hiçbir şey konuşulmasın. Sonsuzluk hep ertelensin. Ben alıp başımı gideyim, ölümün işgal ettiği yaşamımı bağrıma basarak.
Reklam
Yoksa biz.
Biz bu dünyadan değil miydik?
Yok mu bu âlemin bir hududu?
Yok mu bu âlemin doğduğu bir zaman?
Yok mu bu âlemin söneceği bir zaman?
Bunu kim biliyor?..
Birkaç satır yazmak istiyorum,
Bu yazıya (ŞİİR) diyorum.
Bakalım okuyucular ne der?
Bu kadarlık kiyafet eder...
Dizelerin sahibi bedia tuncer değil-dir, yanılmıyorsam kitabı derleyen ve kitapta yer alan şairleri ( 1960 li yillar da Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde, Şizofreni teşhisi almış hastaların bir kısmı) yazdıkları şiirlerden oluşan, ve maalesef hic bir şairin ismi belli olmayan sadece bedia hanımın onlara verdiği rumuz/özelliklerine uygun isimlerle anılan her bir şairin ruhu şad olsun..
Reklam