Sözün Tanrım, doğanla çelişiyor ve öfke kusan ağzın aslında kendi kalbini yalanlıyor. O halde kendinle ağzından çıkan söz arasında bir denge kur. Gösterdiğin gibi öfkeliysen, o zaman beni de at karanlığa, çocuklarımın yanına, çünkü öfkeli bir Tanrı’yı görmek, yüzüne bakmak istemiyorum. Kıskançlığının öfkesi midemi bulandırıyor. Fakat en baştan beri sevdiğim, buyruğuna göre yaşadığım merhametli Tanrı’ysan, o zaman ortaya çık, göreyim seni, yüzüme bak hoşgörünün ışığıyla, hoş gör çocuklarını da, merhamet et kutsal şehre.