Eray Erdoğan
@eray35
Hayat, hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi. Uyanık geçirdiği her an, etrafında ve üzerinde çiğ bir öfkeyle parlıyordu. Acıtıyordu. Dayanılmaz bir acı veriyordu.
Reklam
Marian gittikten sonra bu olay üzerine derin derin düşündü ve kız kardeşiyle nişanlısını, kendi sınıfıyla Ruth'un sınıfının mensuplarını; yani kendi küçük hayatlarını dar kafalı küçük formüllere göre yaşayanları, bir araya toplaşmış sürüler dışında var olamayan varlıkları, yaşamlarını başkalarının düşüncelerine göre kalıplara sokanları, kölesi oldukları çocuksu kurallar nedeniyle gerçekten yaşamayı ve birey olmayı beceremeyenleri düşününce bir iki kez acı kahkahalara boğuldu.
Coelho’nun okuduğum ikinci kitabı ve bu kitabını da ilki kadar beğendim, hatta ilkinden daha çok sevdim. Kitap, insanın “Kişisel Menkıbesi” üzerine kurulu ve onu arayıp bulmak uğruna her türlü risk ve cesareti göstermesi yönünde ilerliyor. Macera ve bilgelik kokan bu kitap beni etkilemeyi başardı diyebilirim. Kitaptaki ana karakter çok güzel işlenmiş ve kitaba yedirilmiş olduğunu düşünüyorum. İnsan, kendi kaderini kendisi bulur ve onu bulmak için araması ve emek vermesi, sabretmesi gerekir, kitap okurlarına bunu öğretmek ve öğütlemek istiyor. Ben keyifle okudum ve herkese bu kitabı tavsiye edebilirim. Yazarın diğer kitaplarını da kesinlikle okuyacağım.
"Ben gidiyorum," dedi. "Ve geri geleceğimi bilmeni istiyorum. Seni seviyorum, çünkü..."
"Hiçbir şey söyleme," diyerek sözünü kesti Fatima. "İnsan sevdiği için sever. Aşkın hiçbir gerekçesi yoktur."
Reklam