Herkes dostunun kollarında bulur huzurunu,
Göğüs orada akıtır yakarışları içine.
Ama bir yemin kapatır dudaklarımı,
Ve sadece bir Tanrı açabilir tekrar onları.
"Kapılara usulca yaklaşmak,
Sessiz ve uysalca durmak isterim,
İnançlı el yiyecek verir,
Ve yoluma devam ederim.
Yüzüm onun karşısında belirdiğinde,
Herkes mutlu görünecek,
Bir damla gözyaşıyla ağlayacak,
Ve ben niçin ağladığını bilemeyeceğim."
Almanların böylesine soğuk, mekanik ve disiplin dolu bir millet olmasına rağmen duygu coşumunda resmen kimseye yer bırakmaması cidden harika bir çelişki ki bu çelişki bize "Aşk'ın Felsefesi" diyebileceğimiz koca bir alanın sonsuz genişliğini bahşetmiş.
En sonunda onca kitaptan sonra Wilhelm Meister'ın çalkantılı gidişatıyla bundan emin oldum.
Johann Wolfgang Von GoetheNovalisFriedrich SchillerWilhelm Meister’in Çıraklık Yılları