erfdali
@erf_dali
Cümle, evlaymış insanla buluşana kadar. Gel arınalım cümle insandan, uçsuz bucaksız; sınır, kuşak tanımayan sevdalara, tükenmeyen umuda yol alalım.
Şu anda okuduğu kitaplar
Konuşmazsan, bu dünyada yaşadığın eza, gelecekte yaşayacaklarının yanında devede kulak kalacak. Konuşmazsan, bu gam, bu vicdan azabı, ölmene müsaade etmeyip seni yaşayanların aleminde unutulmuş bir mevta misali kıvrım kıvrım kıvrandıracak. İşte utanç belasına susmanın değil, konuşmanın, meramını anlatmanın vakti. Yıllardır duymayanlara konuşup duyana sustuğun yeter. Ağzını aç, açabil ki bu vakte dek sustukların damla damla karışsın ummana şimdi. Sen de sonra onun içinde boğulup kal icap ederse. Sustuklarının içinde boğulmaktan evladır böylesi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bazı şeyler gerçek önemini yitirdiğinde birden önemli hale geliverir bizim için. Onlara anlamlar biçmeye çalışırken buluveririz kendimizi. Öyle olması icap ettiğine inandığımızdan olsa gerek, birdenbire kayıpların boşluğunu hissetme sevdasına kapılırız. Gereklilik kipleri duygularımızı yönlendirmeye başladığında sahicilikten uzaklaşırız. Çünkü öyle olması gerektiği için öyle hissetmek, insanın kendisini kandırmaya çalışmasından başka bir şey değil bana göre. Düpedüz sahtekarlık.
Çocukken annem mütemadiyen iyi insan olmamı tembihlerdi. Ama o meşhur iyiliğin tam terkibini vermedi. Doğruyla yanlışın izafiliğinden de bahsetmedi. Bunları hep en doğruyum sandığım yerlerde yanıldıkça, sonradan sonraya, düşe kalka anladım. Artık biliyorum;hamuru alçaklıktan ve faziletten karılmış insanın. Korkaklıktan ve cesaretten, zorbalıktan ve merhametten. Bu yüzden yeri gelir melekler canavarlaşır, canavarların melek olacağı tutar ansızın. Aklına tapan herkes bir gün delirir, kalbine inanan imanını yitirir. Hepsini seziyor, biliyor, kabul ediyorum. Fakat gene de hayatım boyunca hiç değilse aydınlık bir şeyin gölgesi olmak için canımı dişime taktıktan sonra, kendimi şaibeli karanlıklarda eğilip bükülürken bulmaya katlanamıyorum.
