Peki ama ben bu kopuşların kendisinden başka bir şey miyim? Ben, dış dünyanın hazırladığı kazaların, tesadüflerin sonucu değil miyim yalnızca? Bu biteviye devam eden, fark edilmeyen küçük kopuşların toplamı değil midir beni ben yapan?
Matkapla açılmış göğsünün ortasındaki bir pencereyi düşün. Perdeyi aralayıp kendi yarandan dünyaya bakıyorsun. Eskisi gibi acımıyor ve asıl bu acıtıyor.