Kapatırsın ışığı girersin yatağa. Bir de bakmışsın bedenin yalnız, bedenin buz gibi. Ararsın beklersin bir dokunuş, bir sarılış. Uyurken duymak istersin o sıcak nefesin verdiği huzuru ama, sende bilirsin ki sağın karanlık solun karanlık. Hani alışmıştır kulakların duymak ister iyi geceler sözünü, küçücük masum bir öpücük istersin.
Susma vaktim şu an. Çözüm yollarına giden amaçlar belirsiz. Yıldızlar fersiz.Dalgınlık yayılmış bütün geceye, çekmiş beyaz bayrağını ruh teslim olmuş kadere ve şehre hala yağmurlar yağmaktadır. Kaldırımlar ise bir başınadır koca şehirde.
Evlerin ışıkları parlasada gökyüzüne doğru karanlık sokaklar daha çok ışık saçar yaralı bir serserinin yüreğine…
-Taner Karakaya
2006