riri
@ervoka
but loving someone and being loved means so much to me
6 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Nasıl da küçük düşürücü!.. Âşık olsaydım bundan daha sefil bir körlük içinde olamazdım. Ama aptalca hatam aşk değil gurur oldu.
(Spoiler)
Bu kitabi ilk okumaya basladigimda karakterler ve olaylar dehset sıkıcı gelmisti. Lakin yeniden elime alip bolmeden okumaya basladigimda gercekten cok basarili bir roman oldugunu farkettim. Sanirim tum kitap boyunca canımı sıkan tek mevzu icindeki ask olaylarini duyguyu yasatarak vermemesi. Yani mesela sonda Darcy ile Elizabeth'in bu birbirlerine bir anda duyduklari muhtesem askin detaylarini okumak isterdim. Karakterlere ve islenen konulara bakilinca Jane ve Mr. Bingley icin gercekten mutlu oldum sonda. Basindan beri kesinlikle kafa yapilari uyusan harika bir ciftti. Elizabeth ve Mr. Darcy'nin askida bence harika bir enemies to lovers yani ama dedigim gibi kitapta ikili iliskilerin dinamiklerinden cok olan olaylara yer verilmis. Bu sebepten oturu de tam olarak o hisleri anlayamiyor okuyucu. Elizabeth'in o zamanin kizlarina, yani sadece evlenmek icin buyuyen kizlarina gore okumasi, dusunmesi ve cikarimlarda bulunmasi kesinlikle cok hos ve havali bir ozellik. Okurken ben bile asik oldum Elizabeth'e. Ve herkesin Lydia ve Wickham konusunda sok olduguna da eminim. Gerci Elizabeth ve Jane bahsetselerdi belki bu olayin olmasi onlenebilirdi. Ama bu olayin olmasida Darcy'nin harika yanlarini ortaya cikardi kesinlikle. (Darcy fan clup aciciam). Kesinlikle okunmasi gereken bir kitap. Cok kalin ve fazla gozukuyor ama okudukca kitap zaten icine cekiyor insani.
[spoiler alert]
Kesinlikle okudugum beni en cok ters kose yapan kitapti. O kdr sıkılarak okumaya baslamistim ki boyle bir seyin cikacagini asla tahmin edemiyordum. (Spoiler) gercekten richardin bakis acisindan okumamiz tum kitabi cok iyiydi sadece sonda henry intihar etmeden once onun hislerini ogrenmek isterdim. Julian'in onda biraktigi etki cok buyuk olsa gerek. Gerci Henry'nin genel olarak karakterine baktigimiz zaman bunu yapmamasi icin spesifik bir sebep goremiyoruz. Dunyevi zevkten hoslanan birisi. Sanirim Camilladan hoslanmasaydi bazi seyler farkli olabilirdi. Bun'a en basindan beri isinamamistim. Kesinlikle cok itici bir karakter. Gercek hayattada cekilmeyecek bir tip. Ama ne olursa olsun o seviyeye gelip en sonunda o sekilde olmeyi hakediyor muydu tartisilabilir. Olan her seyin zaten onun olumunden sonra baslamasi romanin tadini veriyor. İlerleyen bolumlerde kitabin o polisiye tarafida gorebiliyoruz. Sanirim kitapta en cok etkilendigim kisim richardin bir anda kendini onlarin arasinda bulup neden henrynin dediklerini yaptigini charles ile sorguladigi andi. Cidden cok basarili bir kitap icinde her duyguyu tadabiliyorsunuz.
Fakat çoğu zaman bizi benliğimizin farkına en çok vardıran da yine acı değil midir? Çocukken tüm dünyadan ayrı bir birey olduğunu anlamak, dilini yaktığında, dizini yardığında senden başka hiç kimsenin ve hiçbir şeyin canının yanmayacağını, her bireyin sızısının ve acısının tamamen kendisine ait olduğunu öğrenmek korkunç bir şeydir. Büyüdükçe ne kadar yakınımız olursa olsun hiç kimsenin bizi gerçek anlamda anlayamayacağını öğrenmekse daha da korkunçtur. Bizi en mutsuz eden bizzat kendi benliklerimizdir ve işte tam da bu yüzden benliklerimizi yitirmek için yanıp tutuşuruz, sizce de öyle değil mi?