e
@escooper
65 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Aile dostu, Yahudi bir göçmen olan Sara Guterman’ın hayatını anlattığı bir roman yayımlamasının ardından Gabriel Santoro, babası Gabriel Santoro’nun sert tepkisiyle karşılaşıyor. Babası, eseri ulusal gazetede eleştiriyor. Zaten yakın ilişki içinde olmayan baba oğul, bunun üzerine birbirinden iyice uzaklaşıyor.
Kitapta ilerledikçe Gabriel’in, babasının geçmişi hakkında bilmediği pek çok şeyin olduğunu öğreniyoruz. Bu geçmiş sırlarla ve ihanetlerle dolu. Babasının gizemli bir şekilde araba kazası sonucu ölmesinin ardından Gabriel’in bu sırları açığa çıkarmasına tanık oluyoruz.
Bir yandan Yahudiler’in Almanya’dan kaçarken yaşadıklarını ve Kolombiya’ya gelenlerin topluma adapte olma çabasını okurken, diğer yandan göçmenlerin hayatını mahveden ifşalamalarla mücadelelerini görüyoruz.
Vasquez, kalemini beğendiğim bir yazar oldu. Hikayeyi oldukça sürükleyici bir şekilde ele almış, elinizden bırakmanız biraz zor olabilir.
Bu kitap Balzac'ın İnsanlık Komedyası üçlemesinin ilk kitabı. Bir subay olan Auguste'un, Madam Jules'ü Paris'in arka sokaklarında takip etmesiyle başlıyor. Eşinin kenar mahallelerde dolaştığını öğrenen Mösyö Jules ise, gerçeğin peşine düşüyor. Madam Jules'ün kiminle görüştüğünü öğrenmeye çalışan Auguste ve Mösyö Jules bu süreçte pek çok engelle karşılaşıyor ve birilerinin onları alıkoymaya çalıştığını farkediyor. Ferragus ve Onüçler'den ise yalnızca önsözde bahsediliyor. Gizli bir örgüt olan bu grubun kendilerini pek görmesek de yaptıklarını okuyoruz.
Aslında basit bir olay etrafında geçen kitap, dönemin Paris'inde yaşananlara bir ayna tutuyor. Bir yandan zengin balo salonlarında dolaşırken diğer yandan fakir mahallelerde yaşananlara da tanıklık ediyoruz. Balzac satın alınan memurluklara, yaşanan siyasi çalkantılara, toplumdaki bozukluklara değinmeyi de ihmal etmiyor.
Hukuk eğitiminin ardından yargıç olan ve bir süre sonra siyasete atılan Thomas More, kralın özel sekreterliğine kadar yükselir. Dindar biridir ve hatta kralın din konusundaki tutumlarını eleştirir. Bu sebeple görevinden ayrılır. Kral ile arasındaki soğukluğa, birtakım siyasi ayrılıklar da eklenince 1535 yılında idam edilir.
Ütopya'da ana karakter, Raphael Hythlodaeus adındaki denizci. Raphael, dünyayı gezmiş, pek çok medeniyeti de yakından inceleme fırsatı bulmuş. Ideal devleti ise Ütopya adasında bulmuş. Eser, Raphael'in orada yaşadığı süre boyunca gördüklerini anlattığı bir sohbete odaklanıyor.
Bu adada birden fazla şehir var ve her şehir kendi prensini seçiyor, bunun tiranlığa dönüşmemesi için ise birçok önlem alınmış. Gerektiğinde doğrudan demokrasi de uygulanıyor, yani insanlar yöneticileri bizzat belirleyebiliyor. Herkes yetenekleri doğrultusunda yapacağı işe yönlendiriliyor. Din konusunda ise, adadaki herkes farklı bir tanrıya inansa da kimse kimseyi bu farklılıktan dolayı ötekileştirme hakkına sahip değil. Bunlar bence buradaki iyi özellikler.
Diğer taraftan, bu adada 'özel' namına bir şey yok. Özel hayat, özel mülkiyet yok. Her şey kamusal. Birey, cemiyetin içinde eritilmiş. Herkes aynı kıyafetleri giyiyor. Hiçbir ailenin kendine ait bir evi dahi yokken, insanların topluca kaldığı evlerin içinde dahi kontrol mekanizmasının işlediğini, bireyin hayatının her alanında izlendiğini düşünün. Açıkçası kitabı okurken, bunların nasıl idealize edildiğine şaşırdım hatta bazı yerlerde korkunç geldi. Devletin bu kadar müdahaleci olması, bizim şu anki bakış açımızla olumsuz olsa da çizilen devlet modelinin iyi yanları da olduğunu göz ardı edemeyiz.
