Fakat kalbimi esas kıran, ne geçmiş hasreti ne gelecek haşyeti. Beni asıl üzen, şimdi. Şimdinin o ele avuca sığmaz, çapkın, uçucu hercailiği. İçinden geçtiği anı, elini uzatsa
dokunacağını sandığı en yakınındaki zaman parçasını katiyen tutamıyor insan; işte bundan daha hüzünlü bir şey yok.
Soluğumu içine bıraktığım her an, onu idrakimle birlikte eskiyip hızla maziye gömülüyor. Şimdinin imkansızlığı, beni asıl bu üzüyor.