Esila Oben
@esilaoben
Psikolojik Danışman
Malatya
7 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Günlerdir bitiremediğim incecik bir cinayet romanı kendisi. Cümleler çok uzun ve devrik, romanda çok fazla isim var kim kimin neyi oluyor diye aklımda tutmaya çalışırken olay örtüsünden uzak kaldım resmen.
İşleneceği herkes tarafından bilinen bir namus cinayetini anlatıyor kitap bunu da ilk satırlarında belirtiyor. Ben yine de "acaba Santiago Nasar ölmeyecek mi?" umuduyla okudum. Romanın sonralarına doğru yaşanan olayda Nahir Miguel (karakterimizin nişanlısının babası) Santiago Nasar'a olup biteni anlattığında Nasar'ın olup biten hiçbir şeyi anlamamış olması bayan Vicario ile herhangi bir birliktelik yaşamadığını gösteriyor diye düşünüyorum.
Reklam
Tuna Kiremitçi' yi dinlemeyi çok severim, kitaplarıyla da eşimle gittiğimiz konserde tanışmıştım. Açıkçası Türk polisiyesi beni genel olarak hayal kırıklığına uğrattığı için beklentim çok yüksek değildi ama hem Tuna Kiremitçi'yi sevdiğim için hem de kitaplığımda konser anısı kalmasını istediğim için şans verdim. İlk kitabını satın aldım ve beğenirsem ikincisini satın alırım diye düşünmüştüm. Şimdi düşünüyorum ikinci kitabını okur muyum? Sanmam. Öncelikle basit bir kurgusu olduğunu söylemeliyim. Ayla'nın homoseksüel olması, Rengin'in fakir bir aileden gelmesi, başkomserin çocuğunun asperger sendromu olması ve okulda yaşadığı sorunlar... Bunların hepsi birleşince sanki ortaya zorlama bir roman çıkmış. Bazı bölümlerinde betimlemeler o kadar fazla ki o kısımları sıkılarak okudum. Olayın perde arkasına fazla değinilmemiş daha fazla detay olmalı diye düşünüyorum. Ana olayımız dışında araya bir kadın cinayeti sıkıştırılmış, başka bir kısımda Ayla'nın özel hayatından bahsetmiş ama devamı gelmemiş çok havada kalmış; bence bu detaylar gereksiz ve olaydan kopuktu. Fakat yazarın ilk polisiye romanı olduğunu es geçemeyiz bence. Diğer kitaplarının daha başarılı olmasını umuyorum.
Emek verilmiş herhangi bir şey hakkında kimsede önyargı oluşturmak istemem fakat inceleme yazmadan da geçmek istemiyorum. Gerçekten bir ergenle bir hafta geçirmiş hissine kapıldım ve fazlaca zorlandım. Kitap bir an önce bitsin istediğim için kitabın vermeye çalıştığı mesaja falan da odaklanamadım tabi ki. Herkesten nefret eden bir ergenin günlerini tüm detayıyla dinlemiş oldum. Benim mesleğimin çoğu ergenlerle ilgilenmek ve aslına bakarsanız onları çok severim, savunurum ve hayatın onlar için ne kadar zor olduğunun falan da farkındayım fakat üzülerek söylüyorum ana karakterimiz beni fazlaca sıktı. Her neyse sonuçta bu kitabı uzun süredir merak ediyordum ve zor da olsa ve bir sonuca ulaşamasam da tamamlayabildim.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Kitabın özellikle son sayfaları hayatı travmalarla dolu bir sürü masum çocuğun varlığını acı bir şekilde suratıma çarptı. Şiddettin her türlüsünün zirve yaptığı, sürekli cinayet haberleri ile karşılaştığımız bu günlerde aslında bireyin yetiştirilme tarzının ve toplumun bu konuda ne kadar önemli olduğunu gözler önüne seriyor John Verdon. Burada suçlunun katil mi yoksa geçmişteki travmaları yaşatanlar mı olduğuna karar vermemiz gerekiyor. Son derece sürükleyici olan bu kitabı bitirdiğinizde ilk sayfalarda "ruh hastası" olarak adlandırdığınız -ki yanlış da sayılmaz- Ördek Dickie'ye üzülmeden edemeyeceksiniz.
