İçimden bir ses diyor ki ona hiç yazmıyorsam bu umursamadığım için değil , bilakis bir parçam hâlâ umursadığı , her zaman da umursayacağı için ; aynı şekilde ben de onun hâlâ umursadığını , hiç yazmama sebebinin de bu olduğunu biliyorum . Bunu bilmek de bana yetiyor .
Böyle günlerde
muhtacım
parmaklarına
saçlarımı okşayıp
usul usul konuşmana
~sen
Gitmek zorundaydım
yorulmuştum
bir yanımı
hep eksik hissettirmene
izin vermekten
Onu yitirdin , yitireceğini hep biliyordun ve buna hazırdın hatta ; ama bu yitikle kendini hayata döndüremezsin . Ve bunu düşünmemeyi dilemek , bunu düşlememeyi dilemek gibi , aynı şekilde acı verir insana .
Söylemek mi daha iyi yoksa ölmek mi ?