Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Uyku tatlıydı. Bu gerçeğin farkına vardığımda orta yaşı yeni geçmiş kendimi beklentilerimden aşağı atacak güce ise henüz erişmemiştim. Aşağıya aittim, bunu biliyor ancak fütursuzca inşa ettiğim duvarların omzunda yükselmeyi de şans sayıyordum. Gerçeğimden uzak mutluluğa en çok yakıştırılan bulutlara yakındım. Fark kararan bulutların birazdan yağmura duracak olmasıydı. Bunları niye anlatıyorum? Beklentiler canımıza okur ve iyileşmek daima imkansızdır çünkü. Hem yaşam en büyük sekeli bırakmadı mı ruhumuzda? Tuzla ördüğümüz kalelerin ilk yağmurda eriyip akması ve eriyen tuzun enkazında kavrulan, sancıyan, yanan derinin acısı uyandırmadı mı derin uykumuzdan bizi?
“O kendisi olmak için beni unutmaya belki muhtaç! Fakat ben ancak onun sayesinde biraz kendim olabiliyorum. Bu, belki de onun hiç anlamayacağı bir şey. O benim kaderimi bitmiş biliyor ve bunda haklı! Fakat ben onun kaderi üstüne acz içinde titriyorum.”
Gerçek sıvıdır. Bizler o sıvının içinde mücadele ederek yüzeye çıkmaya çalışan organizmalarız. Oraya ulaştığımızda her şeyin bambaşka olacağını zannederiz. Rahatça nefes alıp verecek, güneşin güven veren sıcaklığını derimizde hissedince gerçeği duyumsayacağızdır. Oysa nefesini tutup her an boğulma korkusuyla yaşadığın bu yer gerçeğindir senin. Yüzey yabancılaşman için vardır yalnız. Gerçeğine dışardan bakabilmen için. Eğer yüzeyi görmez isen dip denen muammanın gerçeğin posasını sakladığını bilmezsin. Dibe kulaç attıkça vurgun kaçınılmazdır çünkü ne tüpün vardır sırtında ne de hakikatle yüzleşecek cesaretin.