Benmişim her incinen yürekte eriyen ah
Yıkılan mağaralar bırakılmış ömrüme
Rüzgâr susmuş; kuşların kanatlarında keder
Tükenmeyen geceler getirirken öteden
Sensiz kalan turnalar gökyüzünü terk eder
İklim çöller uğruna yakıyor perdesini
Aldatılan çocuğun avuçlarında boşluk
Can kendisi dışında arıyor kendisini
Cellât, vur boynumu, tükensin sızı
Kelimeler yanık, renkler kırmızı
Sessiz bir fırtına sarsıyor beni
Gözlerinden aldım ben bu kefeni
Mezar taşlarına sızıyor terim
Kokusu onundur diye gizlerim
Alev fışkırıyor kirpiklerimden
Nasıl da kuşatmış, beni derinden
O hicran perisi, göklerin kızı
Cellât, vur boynumu, tükensin sızı
Nefesinle yeniden çizilecek desenler
Çehreler yepyeni bir değişim geçirecek
Aydınlığa nurunla kavuşacak mahzenler
Anneler çocuklara hep seni içirecek
Yağmur, seninle biter susuzluğu evrenin
Sana mü'mindir sema; sana muhtaçtır zemin