‘Esma
@esma_tyl_
Şu anda okuduğu kitaplar
2022/2. İnceleme
Bir Ceyhun Kaan Karakaş önerisi idi. Bir günde kitabı tükettiğim doğru ancak hazmetmem sanırım birkaç günümü alacak. Psikoloji ağırlıklı ve sosyoloji dokunuşları olan bir kitap nasıl bu kadar akıcı olur anlam veremedim. Her neyse içeriğe dönelim...
Küçük adamlara ve küçük kadınlara bir hitap bir manifesto bir isyan bayrağı bu kitap. Çalışmaktan, uyandırmaya çalışmaktan yorulan aydın insan artık fark edilmek istiyor. Önüne küçük adam tarafından taş konulmasın, adice vurulmasın istiyor. Proletarya ve Burjuvazinin içinde olan küçük adamlar uyuyor numarası yaparak ailenin, mahallenin, ülkenin, ve hatta dünyanın yaşadığı büyük buhranın en temel sebebi. Bir gerçek vardır ki uyuyan insan uyandırılabilir. Ancak uyuyor numarası yapan insan için bir çare yoktur. Anlamadığı şeylere inanır, anladığı şeyi hâkir görür. Çünkü küçük adamdır o, ne anlar ki gündemden, siyasetten, etikten ve dönen dolaplardan. Bütün bir ömrünü emir alarak, onun ya da bunun arkasında şakşakçılık yaparak, mutluluğu var etmek yerine tüketerek, vermeden yalnızca alarak hayatını idame ettirir. Bu özelliklere bakılırsa küçük adamın insan sıfatı taşıdığından bile emin olunamaz. Halbuki küçük adam yalnızca işini yapsa yani marangozsa en iyi marangoz olmak için, doktorsa en iyi doktor olmak için çaba sarf etse, çocuklarını yetiştirse ve mahalle dedikodularından, malayani işlerden uzak dursa erdemli bir hayat sürebilir. Bu kitap ruhsal vebaya yakalanmış, büyük adamların kuklası olan küçük adam için bakmayı görürse bir tedavi bile olabilir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
2022/1.İnceleme
Bu kitabı okurken empati duygunuzu fazla kullanmaktan bitap düşme ihtimaliniz çok yüksek. İç monolog tekniğini sıkıcılıktan kurtarmış bir yazar daha keşfetmiş olmanın mutluluğunu hâlâ yaşıyorum..
New York Times Bestseller listesine girmiş bu kitap Genç Timaş'tan çıkmış. Melody isimli engelli bir kız çocuğunun kendi dilinden hayatını dinliyoruz. Gözükara bir ilkgençlik hikayesi. Muazzam bir dil, harikulade bir akıcılık...
NBC, Ahlat Ağacı ve Çehov
Ahlat Ağacı filminden çok etkilendiğim gün oyuncuların röportajlarını izledim. Bennu Yıldırımlar, rolü nasıl aldığını anlatıyordu; "Çehov'un Martı oyununu izleyecektim ve Nuri Bilge Ceylan'la karşılaştım. Bilge, bir film üzerinde çalıştığını ve cast oluşturduğunu söyledi. Ben de neden beni düşünmediniz diye sordum..." İşte Çehov'un Martı'sını burada duydum. Peki bu neden önemli? Nuri Bilge Ceylan sosyal gerçeklik ekseninde filmler yazan ve çeken bir isim. Kendisinin hayranı olarak etkilendiği yazarları da okurum. Hatta bu yazarların başında elbette Bukowsky gelir. Ancak Çehov'dan etkilendiğini hiç anımsayamamıştım. Martı diyince aklıma yalnızca Martı Jonathan Livingston gelir. Ne yazık...
Kitap sosyal gerçekçilik anlayışı ile yazılmış, dolayısıyla uzun betimlemelerden uzak, okuması kolay. Ancak karakterlerin derinliğini özümsemek önemli zira kitabın sonu bir anafikirle sona ulaşmıyor, aynı NBC filmleri gibi. Yani olay ve durum akış halindeyken hayattan bir parçayı yaşama hissini elde etmek gerekli.
Sözün özü geç kalınmadan okunmalı ve mümkünse sahnede izlenmeli.
Yazmasam Deli OlacaktımEdebiyat
Sait Faik hikayeleri için pek çok şey söylenebilir belki, ama hepsinden önce "halktan" demek doğru olur sanırım. Halkın içinde azınlık olarak nitelendirilebilecek, ada hayatının ve insanlarının arasında yaşamış, dolayısıyla bu kültüre hakimiyeti ve gözlem becerisiyle, Halikarnas Balıkçısını andıran ürünler vermiş.
Bir hikaye yazmak için yazılacak yeri ve mekanı çok iyi tanımak, en iyi ihtimalle o mekanda yaşamak gerekir. Örneğin sahil kasabasında geçen bir hikaye yazmak için, balıkçılık terimlerini, eski denizci hikayelerini, o rakımda ve iklimde nelerin yetiştiğini ve önemlisi insanını bilmek lazımdır. Bunu bize Sait Faik'in hayatı ve yazdıkları söylüyor. Vaktinin büyük çoğunluğunu adalarda geçiren Sait, hikâyelerinde "Ben daha önce burada yaşadım." hissiyatını veriyor.
Yaşamış olmak yazmak için yeterli değil elbette. Kitabın 73. sayfasında,
"Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım."
diyen Sait, his'lerin bizi nasıl da yönlendirdiğini, şekil verdiğini anlatıyor. Yani diyor ki;
Yaşa ve hisset!
Yaşadığımız Şu Son Birkaç Güne...Genel
Kitabın ilk baskısı 1978 yılında yapılmış. 70'lerde yazılan bu romanda; insanların vicdan, merhamet, şefkat, ahlak ve güzel düşünceden yoksun kaldığından, incelik ve zarafetin yok olduğundan sitem ediyor Yaşar Kemal. Yazar acaba yaklaşık yarım asır sonra yani bu günlerde bu kitabı yayınlar mıydı? 2015 senesinde vefat eden Yaşar Kemal 1978 yılında yazdığı bu kitap hakkında ne düşünüyordu acaba? O yıllardan bu kadar şikayet ettiğine, 2000'lere gelince pişman olmuş mudur? Yoksa kötülük her dönemde daimi de, biz geçmişe özlem duyduğumuz için mi eskilerin daha güzel, daha yaşanılası olduğunu düşünüyoruz? (Boomer'lık yeni moda!)
Bilemedim...
Belki de bunlar çok da önemli değildir.
Yine de Sevgili Yaşar Kemal, 70'lerde çekip giden kuşlar hâlâ dönmedi. Ve başımız afetlerden, milli felaketlerden hâsılı beladan kurtulmuyor, debelenip duruyoruz üç tarafı denizlerle çevrili bu memlekette.
Söyleyin lütfen, kuşlar, geri dönsün.