beni olan biteni yok sayarak atlatmaya çabalamaktan vazgeçirip, hepsini kabullenen ve kabullendiklerine üzülebilen sıhhatlı biri haline getirmeye uğraşıyordu. Ben ona artık üzülmemek için gitmiştim, o ise beni randımanlı üzülmem için teşvik ediyordu. Acıdan kaçıp kurtulmam degil aksine ayaklarımı yere vura vura, salya sümük ağlamam icin çırpınıyordu.
Aslında babalarımız bizi severdi, babam konusunda bundan eminim sadece bunu nasıl göstereceklerini bilmiyorlardı.Onlara da hiç kimse bunu nasıl yapacağını göstermemişti.O garip zırhı ancak torunları aşabiliyordu.