Ey yolcu... Dünyanın yükünü tek başına omuzlamaya çalışma. Sen her şeyi kusursuz yapmak zorunda olan bir makine değilsin; sen hata yapabilen, yorulabilen, ağlayabilen ve en nihayetinde sığınmaya ihtiyacı olan kıymetli bir insansın.
İşini en güzel şekilde yap, evini nizamla tut, ailene şefkatle sarıl ama günün sonunda seccadene ya da kendi içsel sessizliğine çekildiğinde "Ben elimden geleni yaptım, gerisini Sana bıraktım" diyebilmenin o muazzam teslimiyetini yaşa.
Kalbin ferah, zihnin berrak, yolun her daim açık olsun. Unutma, sen çok güçlü bir bağın, sonsuz bir sevginin parçasısın. Asla yalnız değilsin.