Mən ki həmişə özümü hər çətinliyi dişlərində xəncərlə qarşılayan dəniz qulduru kimi görmüşdüm. Amma indi etiraf etməliyəm ki, yanılmışam, özümü aldatmışam. Əslində mənim istədiyim qorunmaq, göylərin saymazyana baxışlarından, yer üzünün sərt xəsarətlərindən mühafizə olunmaq, ana bətni kimi isti, təhlükəsiz bir yerə sığınmaq imiş. Keçmiş mənim üçün bir sığınacaqdır, pənah yeridir. Mən qaçıb ora sığınıram, soyuq bu gündən və daha soyuq gələcəyimdən can qurtarmağa çalışıram. Amma nə var o keçmişdə ? Gerçək olan nə var ? Keçmiş nə vaxtsa var olmuş bu gündür, artıq keçib getmiş bu gündür, ondan artıq bir şey deyil.