Kitabı okumuş olan arkadaşlar, körebenin kim olduğunu tahmin edebilen oldu mu?🤦️
‘Bu sefer bulacağım’ dediğim her sayfam hüsranla sonuçlandı. Ülkemizdeki çocuk tacizlerini, Suriyeli mültecilerin yaşayabilmek adına çareyi organlarını satmakta bulduklarını, artan organ ticaretini gözler önüne seren bir roman olmuş, güzel de olmuş.
Dün akşam haberleri izlerken Kocaeli’de 30lu yaşlardaki bir adamın 7 yaşındaki kız çocuğuna tacizde bulunduğunu, yakalandıktan sonra hapiste 2 yıl yatıp serbest bırakıldığını izledim.7 yaşındaki çocuk çok korktuğunu, tacizin tekrarlanma ihtimalinden dolayı evden çıkamadığını söylüyordu, bu arada tacizci mahalle komşusu, aynı mahallede oturuyorlar yani! Adalet böyle işliyorken körebeye çokta kızamıyor insan ne yazık ki, Ali komiser gibi...
Reklam
Edirne kitap fuarı başladı. Hemen gittim dolaşıyorum, bir baktım 14 Ekimde Yılmaz Özdil imzaya geliyor afişleri. Düşündümde gazeteki köşe yazıları haricinde alıpta bi kitabını okumamışım ne büyük utanç. Hemen gittim Adam’ı aldım, Mustafa Kemal’i aldım (onu zaten mutlaka alacaktım.) Günler geçti sonunda ayın 14’ü geldi çattı. Aldım kitaplarımı gittim fuara,
heyecanlıyım tabii fazlasıyla, girilmiyor ki kuyruk artık dışarı taşmış, yürüyen merdivenler durdurulmuş insanlar orda bile sıra halinde. Bangır bangır çalan İzmir Marşı eşliğinde geldi Yılmaz Özdil. Eee burası Edirne :)Sonuç olarak ne tanıyabildim ne de imzalatabildim kitaplarımı. O gün moralim, enerjim hiç yükselmedi :) Franz Kafka demiş ya “eğer okuduğumuz kitap bizi kafamıza vurulan bir darbe gibi sarsmıyorsa, niye okumaya zahmet edelim ki?” diye. Hiç merak etmeyin baya sarsılacaksınız. Kimleri tanımadığınıza, kimleri tanıdığınızı düşünüp aslında tanımadığınıza ya da yanlış tanıdığınıza şahit olacaksınız. Bu arada kitap yanlıdır çünkü yazar yanlı diyenleriniz, bu nedenle okumayacak olanlarınız varsa önyargınızın sesini bastırıp mutlaka alın derim. Yakın durduğu partiyi nasıl sert eleştirdiğine siz de şaşıracaksınız.
Neredeyse yüzlü sayfaların sonlarına kadar ağlayarak okuduğum baba- kız hikâyesi.
Babasına aşık, hayran bir kız çocuğu Verda.
Annesiyle babasının boşanması sonucu annesinin onu doldurmaları, babasının yeniden evlenmesi, o psikolojideki öfkesi, kızgınlığı nedeniyle kopmuş babasıyla olan iletişimi.
Görünürde kopmuş evet, ama işin iç yüzünde hep ennnnn sevdiği, herkesten çok sevdiği yine babası olmuş aslında.
Baba kavramının içini doldurmak için evlenmiş kendisinden yaşça büyük olan Bülentle mesela, babasına hayranlığı nedeniyle babası gibi bir avukat olmuş. Ama nasıl avukat, en az babası kadar dişli, en az babası kadar disiplinli ve çalışkan bir avukat, tıpkı babasının kızı...
Baba Vedat Karacan’ın tek kurşunla intihar etmesi sonucu gün yüzüne çıkan ve çığ gibi büyüyen pişmanlıklar, yaşanmamışlara ve artık hiç yaşanamayacaklara duyulan öfke.
Bu intiharın nedenini, nasılını araştırırken ihtiyacı olan sadece babasından geriye kalan ‘iz’ler Verda’nın.
Belki geç ama onun dokunduğu şeylere dokunup, onun düşündüğü şeyleri düşünüp, babasının izinden gitmek.
“Eminim, babam da böyle olmasını isterdi” demek.
Kalbinizde Verda‘nınkine benzeyen, kanayan yaranız yoksa, okumak zaman kaybı olacaktır, var diyorsanız da peçetenizi başucunuza alın, keyifli okumalar. :)
Ataletin kelime anlamı ‘eylemsizlik hali’dir. Bir insan bir işi yapması gerektiğini biliyor, niçin yapması gerektiğini biliyor, isterse nasıl yapabileceğini biliyor, yapmazsa ne kaybedeceğini biliyor ama yine de yapmıyorsa, o kişi atalet halinde yaşıyor demektir.
Şöyle bir gözlemlediğim zaman görüyorum ki ben dahil çevremde birçok insan atalet halinde yaşıyor. Bu kronik bir depresyon mudur, tembellik midir, üşengeçlik midir, mutsuzluk hali midir bilmiyorum ama bazı günler yataktan bile çıkmak istemiyor insan. Kitap bunun üzerinde durmuş, başarılı insanların hayatlarından çeşitli örnekler vermiş, öğrenilmiş çaresizlikle başa çıkma yollarına değinmiştir. Kişisel gelişim kitabı severlere tavsiye edilir. ️
SAYFA 93
“Sanki iki kadınla yaşamak benim için normal bir şeydi. Yıldırım haklı galiba; erkeklerin çok eşli olduğunu söylerdi. Asıl anlayamadığım, kadınlarımızın buna neden katlandığı?
Neden bizi terk edip gitmedikleri?
Belki onlar da işin gizine, büyüsüne kapılıyorlar.
Önemli görevler yüklenen birine karşı hissedilen aşağılık kompleksiyle durumlarını kabulleniyorlar.
Bu tutumları onları daha çok sevmemizi sağlamasa da, bizlere sorunsuz yaşam alanları yarattıkları için hoşumuza gidiyor. Ama bu hoşlanma sık sık bıkkınlık duygusuyla yer değiştiriyor.
Ama Mine’yle ilişkiye girince tuhaf bir biçimde evliliğim de canlanmaya başladı. İki kadınla birlikte olmanın belki aptalca ama aynı zamanda bir erkeğe gurur benzeri duygular tattıran keyfini yaşamaya başladım. “
Bu cümleleri okuduğumda kitabı kapatıp biraz düşündüm.Sayfa 93e kadar bu görüşlerin yavaş yavaş bize işlendiğini, normalleştirildiğini farkettim.
Bir kadın olarak kınadım.
Kitabın konusunu, heyecanını, hele ki sonunu çok beğendiğim hâlde aklımda kalan bu sayfanın cümleleri olmuştu.
Bu olmamalıydı...
Reklam
Reklam