"Yalnızlığı sever misin?" diye sordu bana, çenesini ellerine dayamıştı. "Yalnız gezmeyi seviyorsun, yalnız yemeyi ve derslerde, herkesten uzak, yalnız oturmayı..."
"Yalnızlığı kimse o kadar sevmez. Sadece arkadaş edinmek için çaba harcamıyorum. Sonu hayal kırıklığı oluyor."
"...Ne düşünmeye başladın?"
"Etrafının iyi insanlarla dolu olduğu bir yaşamın başarılı bir yaşam olduğunu... Toplumsal açıdan başarılı olamasam bile, o insanlar sayesinde her gün başarılı bir gün geçiriyorum."
Gerçi Hermann Hesse'nin yazdığı Demian adlı kitapta şöyle diyor: 'Sonsuza dek süren hiçbir hayal yoktur. Herhangi bir hayalin yerini yeni bir hayal alır. O yüzden hiçbir hayal saplantı yapılmamalıdır.'
İnsanlar olarak epey karmaşık yaratılmış olsak da bazı yönlerden son derece basitiz. Yalnızca nefes almanın güzelliğini hissedebildiğim ufak bir zamana, günde bir saatliğine ya da on dakikalığına da olsa, hayatta olduğum için bunu hissedebiliyorum diye düşünebileceğim bir zamana sahip olsam, yeter.