Gerçek dindarlık, insanı bütün köleliklerden, ekran da dahil bütün bağımlılıklardan, bütün esaret çeşitlerinden azade eder, özgür kılar. Ruhu köleleştiren, kalbi işgal eden, aklı ve vicdanı körelten her şeyi reddeder. İşte böyle bir dindarlık, insanın dört duvar arasında kendisiyle baş başa kaldığında dahi hayâ etmesini zorunlu kılar. İnsana böyle bir yüksek ruh terbiyesi kazandıran bir dindarlık, insanı hayatının her anında hayâya sevk eder. Hayâ ile ona hayat verir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Kalpler ancak Allah'ı zikrederek mutmain olur." (13/28)
Gerçek dindarlık, külli bir idrakle hareket eden akıl, kalp ve ruhla barışık bir dindarlıktır. Beden böyle bir barışla gerçek saadete erer, kalp huzur bulur, mutmain olur, sekinete kavuşur. Gerçek dindarlıkta dinin buyruklarıyla bütünleşmiş akıl ve hikmet esastır. Akıl ve vicdan ilahi iradeye teslim olur. Dindar insan, bütün eşyaya, varlığa ve kainata rahmet nazarıyla bakar.
“Size Ramazan geldi; o mübarek bir aydır. Allah bu ayda size orucu farz kılmıştır. Bu ayda gök kapıları açılır, cehennem kapıları kapatılır ve azgın şeytanlar zincire vurulur. Onda Allah’a ait bin aydan daha hayırlı bir gece vardır. Kim onun hayrından mahrum kalırsa gerçekten mahrum kalmıştır.”
Nesâî, es-Sünenü’l-Kübrâ, Sıyâm, 5.
Hayâ ile hayat bulabilmek için ahlâkı merkeze alan gerçek bir dindarlık anlayışına dönmeliyiz. Gerçek dindarlıkta Allah'a iman, kuru bir tasdik ve öğrenimle elde edilen bir malumat değildir; büyük bir haldir, tertemiz bir hayattır ve o hayatın tezahürü, her davranışa dönüşen ahlaktır.
İhsan sahibi, muhsindir. Muhsin, şahittir. Şahit olabilmek için müşahit olmak, yani varlığa ve kainata müşahede etmek gerekir. Müşahit olan, meşhut olduğunun da farkındadır. Yani Allah'ın da kendisini, her sözünü, her halini, her davranışını müşahede ettiğinin farkındadır. O yüzden "Amentü" demek ayrı bir şeydir, "Eşhedu" demek başka bir şeydir.