esra
@esraaerdogan
keşke tüm hayatımız istediğimiz şeyleri izleyerek ve okuyarak geçseydi
Şu anda okuduğu kitap
Modern klasiklere devam ediyoruz. Okuduğum üçüncü William Golding kitabı, en sevdiğim de bu oldu. Kule ve Görünür Karanlık'a göre daha akıcı sıkılmadan ve yorulmadan okuduğum bir kitaptı.
Yazarımız bu kitapta da diğer iki kitabında olduğu gibi dini sembollere yer vermiş ama daha az. Diğer kitaplardaki gibi yan karakterlere çok önem vermemiş, tamamen ana kahraman üzerinden ilerlemiş. İki kitap gibi derin bir kitap ve yine İkinci Dünya Savaşı'na göndermeler içeriyor.
Kahramanımız Sammy Mountjoy'un küçüklüğünden itibaren hayatını takip ediyoruz. Kitaba kendi öykümü anlatıyorum şeklinde başlıyor, her şeyi onun gözünden inceliyoruz. Sık sık özgürlüğünü kaybettiğini anlatıyor. İkinci Dünya Savaşı'nda Almanlara esir düşüyor ve karanlıkta bu psikolojik işkence sırasında hayatını düşünüyor. Ressam olan Sammy resimlerinde mutluluk göremiyor. Hayatını özgür iradesi olmadan geçirdiğini düşünüyor. Hayatının aşkı Beatrice'nin delirmesiyle umudunu tamamen kesiyor, kitabın sonunda ise yüzbaşı olarak yine özgürlüğünü elde edememiş biri olarak hayatına devam ediyor.
William Golding bu kitabını "Bir itiraf" şeklinde nitelendirerek kendi hayatıyla Sammy'nin hayatındaki paralelliklere dikkat çekmiş. Benim fark ettiğim paralellik kendi pesimistliğini Sammy'nin hayatına taşımış olması. Golding insanların doğuştan kötü olduğuna inanan bir yazar, bunun İkinci Dünya Savaşı'nın etkileri olduğunu düşünen de var ama bu inancın ona bu kitap gibi diğer şaheser niteliğinde olan kitapları yazmasında yardım ettiğini düşünüyorum.
Jocalin, Matty ve Sophy'nin aksine Sammy karakterinin içinde hiç umut yok. Ama bu karakterle beraber hayatı sorgulayacaksınız, kendi özgürlük kavramınızı belirleyeceksiniz. Keyifli okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Disütopya örneği olan bu kitabı okumak kolay oldu. Yazarın dili kaba ama akıcıydı. Sokak ağzını kullanması, hikayeyi daha inandırıcı kılmış. Kitap üç bölümden oluşuyor. İlk bölümde kahramanımız Alex'in kötülüklerini, kötülüklerden zevk alışını izliyoruz. İkinci bölümde Alex'in tedavi adı altında seçim hakkının elinden alınmasını travmatik şekilde iyileştirilmesini görüyoruz. İyileştirilme denilirse tabi ki, okura kalan bir yorum bu, bana göre tam bir faciaydı. Son bölümde ise hayatındaki değişiklikleri, kötülük yapamamasını, trajik bir kazadan sonra eski haline dönmesini izliyoruz. Kitabın sonu okuyucuya bırakılmış, Alex'e inanmak ya da inanmamak. Güzel alıntılar aldım kitaptan, çok araştırmamakla beraber hükümete yönelik eleştirileri olduğunu düşünüyorum. Boş bir kitap değildi, okurken sizi yormadan düşündürenlerden, gerçekleri olduğu gibi verenlerden. Tavsiye ederim herkese, keyifli okumalar
Bu kitabın incelemesini Oğuz Aktürk'ten izlemeniz veya okumanız daha iyi olacaktır, baya iyi araştırmış kendisi. Ben size sadece okuduğumu anlatabilirim, araştırma yapmadım kitap hakkında. Kitap beni yordu, ama Kafka zaten yorucudur, harika betimlemeler yapar, bunlar uzun olur genelde. Siyasi bir kitap olduğunu anlıyoruz hemen. Kitapta sürekli bir makam mevki kavgası, insanların kasabadaki konumu anlatılıyor. Karakterimiz K. kitap boyunca Şato'ya ulaşmaya çalışıyor. Sürekli bir engeller karşısına çıkıyor, yakınlaştıkça uzaklaşıyor şatodan. Kitapta insanların mevki için birbirlerini nasıl kullandığını görüyoruz. Toplumun alt sınıfıyla, şatodakiler arasındaki hiyerarşiği görüyoruz. Klamm'ın yani şatonun ulaşılmazlığını, üst makamdakilerin bir hareketle alt sınıfı yani kasabadakilerin hayatını mahvedişini okuyoruz. Şatodakilerin memnuniyeti için kasabalarının bir önemi olmadığı soğuk su gibi yüzümüze çarpıyor. 1920'lere siyasi göndermeler yapıyormuş burda, bence kitap o kadar genel ki günümüze taşınmış durumda, en azından kendi ülkemize. Kitabı okurken acı gerçeklerle yüzleşeceksiniz, keyifli okumalar hepinize.
Tiyatro türünde olan bir modern klasiğin daha sonuna geldim. Tiyatro eserleri daha çok izlemeyi severim, ama Bernard Shaw'ın dili o kadar akıcı ki kendimi oyunda gibi hissettim. Kitapta 4 tane oyun var. Sezar ile Kleopatra, Pygmalion, Kırgınlar Evi ve Jan Dark. Sezar ile Kleopatra'da Kleopatra'nın Sezar'ı güç için kullanmasını, Pygmalion'da değişimin her insan için mümkün olduğunu çiçekçi kız Eliza'da görüyoruz. Kırgınlar Evi'nde yaşlı bey Kaptan'ın aile içindeki sürtüşmelerini, öğütlerini, hayatını; Jan Dark'ta ise Jan adında ilahi biri sayılan, döneme zıt olacak şekilde erkek gibi giyinen ve meleklerle konuştuğunu iddia eden bir kadını görüyoruz. Benim favori oyunum Pygmalion oldu.
Gazeteciler Bernard Shaw'ı alaycı, kuşkucu ve acımasız biri olarak nitendirmişlerdir. Bu kitabın arkasında Bernard Shaw'ın "Oyunlarımın tadına varmak istiyorsanız, gazetelerde benim için yapılan bütün dedikoduları aklınızdan çıkarın." sözünü görüyoruz. Ben yazarı incelemeden bu kitabı aldım, modern klasik olduğu için. Alaylarının ve nüktelerinin tam yerinde olduğunu düşünüyorum. Ayrıca kitap oyunu anlattığı dönemi önsözleriyle beraber çağı aydınlatıyor. Biraz yorucu bir kitap ama kültürlenmek adına bu kitap okunmalı.
William Golding'in okuduğum ilk kitabı. Hatta 2019'da okuduğum ilk kitap. Final dönemi okumaya zaman ayıramamak beni üzüyor biraz. Benim için yorucu olan bu kitabı çok sevdim. Matty karakterinin hüznünü, Sophy karakterinin hissettiği yalnızlık ve boşluğu kalbimin derinliklerinde hissettim. İnsanların kötülüğünü, insanlara bu kötülüğü nasıl hissettirdiğini apaçık anlatan bir kitap. Yazar kitapta ruhsal çöküşü başarıyla işlemiş, okumak istiyorsanız üzülmeye hazır olun.
