"Bir keresinde kayboldum. Altı ya da yedi yaşındaydım. Aklım başka yere gitmişli, birden annemle babamı kaybettim. Korktum ama sonra yolumu buldum ve eve onlardan önce vardım - ümitsizlik içinde beni arıyorlardı. Ama bence o akşamüstü asıl onlar kaybolmuştu. Çünkü ben eve dönmeyi biliyordum ama onlar bilmiyordu." Oldukça etkileyici bir girişti sevgili Zambra. Hatta kitabı bu cümle için okudum diyebilirim. Çünkü derin gelmişti bu cümle bana. İlk cümleyi yazmak her zaman en zorudur. En zor olanı başarıp da böyle harikulade bir cümle ortaya çıkaran bir yazarın bunun devamında da harikalar yaratacağını düşünerek okudum. Ama hayatın her alanında olduğu gibi burada da yanılmak mümkünmüş. Beklediğimi bulamadım. Bu aralar sanırım başıma sık gelen bir durum. Baş karakterin daha cesur olmasını beklerdim. Hoş 20 yaşında evden ayrılabilmek ortaçağ zihniyetinin hâlâ hüküm sürdüğü coğrafyalarda yaşayanlarımız için gayet cesurca bir davranış ama, işte, bilemedim... Olaylar Şili'de geçiyor. Bir depremin oluşu ile başlıyor her şey. Kahramanımız deprem sonrası bir sahnede etrafındaki insanları betimliyor. Anlatımını kopuk bulanlar olmuş, hakları var, bir miktar kopuk. Fakat bir çocuğun bakışı ile anlattığını da unutmamak lazım. Bence anlatımdaki o kopukluk bile isteye yaratılmış. O çocuksu düşünceyi okura geçirebilmek için. Bence başarılı. Nedense bana Çavdar Tarlasında Çocuklar'ın Holden'ını hatırlattı. Bu sadece biraz daha ağzı düzgün bir çocuk. Güzel miydi? Güzeldi bir miktar. İlla okunmalı mı peki? Bana sorarsanız okunmasa da olur.

Eve Dönmenin YollarıAlejandro Zambra · Notos Kitap · 20212,414 okunma

Geri İleri