Her sabah bir kere ölüyorum. Belki zamanı duymak, beni öldürüyor: Kendisini bize zorla kabul ettiren, müthiş akışını duymak; bu akışa, bir türlü dizgin vuramayıp yenilmek!
Gurbet o kadar acı.
Ki ne varsa içimde, hepsi bana yabancı.
Hepsi başka biçimde.
Eriyorum gitgide;
Elveda her ümide.
Gurbet benliğimi de
Bitirmiş bir içimde.
Ne arzum, ne emelim...
Yaralanmış bir elim
Ben gurbette değilim,
Gurbet benim içimde.
Hayatımızı, birçok yalanlar sayesinde, yaşanacak halde tutuyor gibiyiz. Korkuya karşı yalan. Ölüme karşı yalan. Halbuki ölümün hakikati, mantık dinlemiyor.