Her sabah bir kere ölüyorum. Belki zamanı duymak, beni öldürüyor: Kendisini bize zorla kabul ettiren, müthiş akışını duymak; bu akışa, bir türlü dizgin vuramayıp yenilmek!
Gurbet o kadar acı.
Ki ne varsa içimde, hepsi bana yabancı.
Hepsi başka biçimde.
Eriyorum gitgide;
Elveda her ümide.
Gurbet benliğimi de
Bitirmiş bir içimde.
Ne arzum, ne emelim...
Yaralanmış bir elim
Ben gurbette değilim,
Gurbet benim içimde.