Kaldırımın ortasında duruyorum. Altüst olmuş bir haldeyim.
“Beni tanımadılar,“ diye tekrarlıyorum.
O da duruyor. Elim hala kolunda.
“Sizi hiç görmemiş oldukları için, “ diyor. “”Ben sizi her koşulda tanırım.”
Bu yüzden, özellikle bütün bunları unutmamak gerek. Yaşlanacağımız kesin. Bunun güzel, iyi, neşeli olmayacağı da kesin. Bunlarla yaşamak gerek. Önemli olanın şimdiki zaman olduğunu kendimize söylemeliyiz: Şimdi, bir şeyi, ne pahasına olursa olsun, bütün gücümüzle inşa etmek. Her gün kendimizi aşmak için, kendimizi ölümsüz kılmak için, huzurevi daima aklımızda olmalıdır. Herkes kendi Everest’ine adım adım tırmanmalıdır, hem de öyle tırmanmalıdır ki her adım biraz sonsuzluk olmalıdır.