Mide Ağrısı
Ayça Derin Karabulut’u uzun yıllardır KAFA Dergisi’ndeki röportajlarından, yazılarından ve radyodaki yayınlarından tanıyorum. Tanışmak da nasip oldu. Ama bu kitapla birlikte, onun 20’li yaşlarındaki Mide Ağrılarına şahitlik edince insan daha başka bir yerden tanışmış hissediyor.
Kitabın ince ve kısa pasajlardan oluştuğunu görünce bir çırpıda biter sanmıştım. Oysa Mide Ağrısı gelip ta içime oturdu. Okudukça içe işliyor; sindirmek için durup soluklanmak gerekiyor. Nihayetinde bitirdim… ya da bittim?
**
Bu kitap okurdan bir beklentiye girmiyor. Daha en başta şunu söylüyor:
“Yeterince iyi değiller. Ve yapacak bir şey yok. Çünkü bana aitler ve onları çok seviyorum.”
Metinler yazılmış olmak için değil, yaşanmış olduğu için yazılmış. Deneme ile öykü arasında dolaşan, anıya yaslanan ama süslenmeyen bir dili var. (Küçürek öykü türüne girdiğini de Ayça Derin’den öğrendim) Büyük cümleler kurma derdinde değil; küçük, sakin cümlelerle çok şey anlatıyor.
Yas, ayrılık, bekleme, tutunma ve kalamama gibi duygular gündelik hayatın içinden sahnelerle karşımıza çıkıyor: bir mezarlık ziyareti, bir terapi odası, sabah sekizde içilen bir rakı, bir vapur saati…
Bir ilk kitap için oldukça dürüst ve cesur.
İyi ki basılmış. İyi ki o cesaret gösterilmiş. Umarım bu ilk göz ağrından sonra yeni kitaplar gelir ve biz Ayça Derin’in güzel kalemine daha çok maruz kalırız
