Evimi bulamayacak kadar sendeyim. Bir gün İstanbul'dayım, bir gün Viyana'da, bir gün Şişhanede bir barda. Bir gün Cambaz'ın terasında, bir gün alt katında. Sen neredeysen orada değilim.
Duymak, ölmüş sevdiklerimizin sesini yavaş yavaş unuturken, kulağımızın arkasına saplanan o sancıdır. Unutmak ölüme ait değil, unutmak bu dünyanın kaygısıdır. Yaz bunu.