Sessiz Filozof
@esssakin
İnsan ne yaparsa yapsın bir gün mutlaka yarım kalır.
Evet, insanlarımız bu kadarcık olsun sevinmek, gülmek istiyorlar. Bir iyilik edip kalplerinde çırpınan kuşu sakinleştirmek istiyorlar. İnsanlarımız kanat denilen şeyi biliyor; her vesileyle hatırlamak istiyor. Her an iyilik ve adalet için fedakârlığa hazır. Ama karşılarında şu küçük adam kadar olsun içten ve dürüst makamlar, insanlar, sözler olsun istiyorlar.
İnsanlar özgür olarak doğsalar da atalarının koyduğu kanunlar karşısında köleydiler ve ben bunun ilk defa farkına varıyordum.
İnsanoğlunun dudakları arasında dökülen en güzel kelimeydi, "Anne"... Ve en güzel sesleniş "Annem" idi. Tümüyle umut, sevgi dolu ve kalbin derinlerinden gelen bir kelimeydi. Anne her şeydir. Üzüldüğümüzde bizi avutan, umutsuzluğa kapıldığımızda bize umut veren ve gücümüzü yitirdiğimizde bize güç verendir. Sevginin, merhametin, anlayışın ve bağışlamanın kaynağıdır. Annesini kaybeden kişi onu koruyan saf bir ruhu yitirmiş demektir.
Zamanın bizi nasıl değiştirdiğine bak! Zamanın yaşam amaçlarımızı nasıl değiştirdiğini ve bizi yıkıntılar arasında ne halde bıraktığına bir bak.