Sabah yalnız başıma uyandım. Dünyanın en hüzünlü şiir dizesiydi, sabah yalnız uyanmak.
Ne bir iyilik meleğiyim ne de kötülük için fırsat kollayan bir şeytan; olsa olsa diğer insanlara pek benzemediğim söylenebilir.
Hiç umulmadık bir anda, insana ve kelimelere inanmak, bir hayata inanmaya başlamak.
Birbirimize yapabileceğimiz en büyük kötülüklerden birini yapıyoruz; yapmacık tavırlarla, yalan olduğunu herkesin bildiği bir gülüş icat ettik -ilk olarak babam icat etmişti bu gülüşü, sonra annem kullanmaya başladı, en son biz- ve sadece kendi dünyamızda geçerli bir para gibi son derece bonkörce dolaştırıyoruz aramızda.
Dört dili iyi derece konuşuyor ama birlikte olduğumuz zamanlarda bir dile ihtiyaç duymayacak kadar sessiz kalıyoruz.