Gayet yakın arkadaş olduğunu düşündüğün biri hakkında aslında hiçbir şey bilmediğini fark etmek insanın kendisinden daha çok karşısındakini sorgulamaya itiyor. Genellikle aldatılmışlık hissi ağır basıyor böyle durumlarda. Gerçek bu.
Etrafındakilerin konuşkanlık, cıvıl cıvıl ve hayat dolu olmak sandığı şey, İshak için bir tür gizlenme biçimiydi. O kadar saklanmıştı ki zaman geçtikçe yeniden ortaya çıkabileceği yolu bulamayacak kadar kafası karışmıştı. Kaybolmuştu. İçindeki bir kapana kısılmıştı ve hiçbir yerden ışık sızmıyordu. Daha fazla gizlenmeyi başaramadığı için, duyanları şaşkınlığa uğratan olaylar ardı ardına geldi.
Uzunca bir süre doğru zamanın gelmediğini düşünmüştü muhtemelen. Oysa gidenler her daim geç kalmıştır.
Umut niyetine sırtında taşıdığı bir çift kanat, zaman geçtikçe zayıflayacak, gitgide çürüyecek ve ruhunu zehirleyen bir belaya dönüşecekti.
İnsanın en ölümcül yarası, içinde anbean büyüyen gitme hevesidir.