Spoiler içermez.1000Kitap
Şermin Yaşar'dan okuduğum ilk kitaptı bu ama anlatış biçimini, hikayesini ve stilini çok sevdim. Anlatım dili sade ve anlaşılırdı. Başlarda bi anlayamadım ama bu anlatış stili ile ilgiliydi sonrasında birkaç sayfa daha okuyunca aktı gitti.
Kitabın konusuna değinirsek; kalabalık bir ailenin bağlarına, her bir bireyin hayat hikayesine değiniyor kitap. Aslında her birimizin de hayatından parça parça izler taşıyor bu hikayeler bence. Roman birçok bireyin ağzından anlatılıyor, herkesten bir parça alıyorsunuz. Ana kahramanız, Ethem. Kitabın sonu öyle vurucu bitiyor ki başındaki ithafı sona geldiğinizde çok daha iyi anlıyorsunuz. Gerisini okuyarak öğrenmenizi tavsiye ediyorum bu yüzden kısaca anlatıp burada bitiriyorum...
Kitabı okurken kendimi bir aile meclisinin ortasında oturuyormuş gibi hissettim. Herkes konuşuyor, herkes kendi hikâyesini anlatıyor ama kimse gerçeğin tamamını bilmiyor. Bir tek siz biliyorsunuz ama sizin bildiğiniz bile yarım. Kitap ilerledikçe fark ettim ki aslında anlatılan şey yalnızca bir ailenin hikâyesi değil; sırların, suskunlukların ve yıllarca kitaptaki karakterler gibi bizim de içimizde taşıdığımız yüklerin hikâyesi. Kitabın en etkileyici yanı, karakterlerin tek bir bakış açısından değil, kendi sesleriyle konuşması oldu benim için. Her bölümde farklı bir karakterin gözünden olaylara bakarken, ilk başta doğru bildiğim birçok şeyin aslında eksik olduğunu gördüm. Bir karaktere kızarken birkaç sayfa sonra ona hak vermeye başladım. Bu durum romanı yalnızca bir aile dramı olmaktan çıkarıp insan psikolojisini sorgulatan bir anlatıya dönüştürüyor.
Kitap bana bazen insanların birbirlerine söyledikleri yalanlardan çok, söylemedikleri gerçeklerin zarar verdiğini düşündürdü. Bir aile içinde yıllarca konuşulmayan meselelerin nasıl nesilden nesle
Batılı Kavramların Gölgesinde İrade Terbiyesi
Kitapta modern hayatın getirdiği tembellik, odaklanma sorunları ve sosyal medyanın duygusal savrulmalarına karşı alınabilecek faydalı pratik bilgiler, uygulanabilir metodik tavsiyeler mevcut. Ancak kitabın asıl trajedisi, satır aralarına gizlenmiş (ve bazen açıkça itiraf edilmiş) o sığ batı hayranlığıdır. Yazara göre sanki insan iradesinin şifresini sadece Batı dünyası çözebilmiştir.
Bu kitabın en büyük vizyonsuzluğu; Batı'yı yüceltirken, insan ruhunun röntgenini asırlar önce çekmiş olan kendi medeniyet havzamıza karşı adeta büyük bir cehalet ve habersizlik içinde davranmasıdır.
Montaigne'den, Payot'dan çok daha önce İmam Gazâlî’nin Mîzânü'l-Amel ve İhyâ eserlerinde kaleme aldığı "Kalbin Tasfiyesi ve İrade" felsefesinden, Kınalızâde Ali Efendi’nin Ahlâk-ı Alâî' sindeki o muazzam şahsiyet terbiyesinden, İbn Hazm’ın ruhsal tahlillerinden bu kitapta tek bir nefes bile yoktur.
Bizim medeniyetimiz iradeyi "nefsi kurban ederek hakiki hürriyete, Kevser nehrine ulaşmak" gibi ulvi bir menzile bağlarken; yazarın bunu tamamen seküler, kapitalist dünyanın "başarı ve verimlilik" çarklarına hizmet eden sığ bir mekanizmaya indirgemesi tam bir entelektüel fiyaskodur.
Ethem Bakar’ın bu eseri, maalesef kendi kütüphanesinin anahtarını başkalarına kaptırmış bir aklın ürünüdür. İçerisindeki pratik faydaları ayıklayıp almak mümkündür fakat kitabın bütününe sinen o 'bizde yok, onlarda var' kompleksi, bu toprakların gençliğine şahsiyet değil, ancak zihinsel bir esaret aşılar.
Kendi evindeki berrak pınarları görmezden gelip Batı’nın sığ nehirlerinden su dilenmek, bu medeniyetin evlatlarına yakışmaz. İradeyi terbiye etmek isteyen gençlik; yönünü Paris’in veya modern kişisel gelişim çılgınlığının sahte parıltılarına değil, kendi ruh köklerine, o seccadenin vakârına ve doğunun o sarsılmaz
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“İnsanoğlu böyle bir şey, nerede,hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor.
Okuyan herkesin ne kadar da tanıdık bu bana diyebileceği bir kitap bence en çok Ethem için üzüldüm.
Bir kez daha 
Şermin Yaşar'in kalemine hayran kaldım
Şermin Yaşar'in kalemine hayran kaldım
Kitap bir günde geçiyor, o bir günü hem geçmiş hem şimdiki zaman ekseninde ele almış yazar. Karakterin iç dünyasını ve yaşadıklarını bir elmanın kabuklarını soyar gibi aça aça ilerlemiş.
İlhan, Attila İlhanı çok seven bir şair adayı. Şiirler yazıyor, dergilere gönderiyor ama pek sonuç alamıyor o da kendi kurduğu yayınevi üzerinden yayımlıyor şiirlerini. Çocukluğunda yaşadığı baba eksikliği dolaylı olarak ilişkilerini de etkiliyor. Hep eksikliğini hissettiği o sevilme duygusunun arayışı içinde debelenip duruyor hayatı boyunca.
Kitabı okurken en sevdiğim kısım arka planda Ankara’nın sürekli bi yerlerden kendini göstermesi oldu. (Dikimevi, Hamamönündeki müzik aletleri satan dükkanlar, Saimekadın.. )okurken direkt aklıma anılarım geldi ve ister istemez gözümde canlandı yerler. Bildiğiniz yerleri kitaplarda okumak bence o kitaptan size geçebilecek duyguları da artırıyor.
Karakterin kendi anlatıkları bölümünde onlara hak verirken başkaları hakkında söylediklerine hak verdiğim daha sonra diğer karakterin bölümünü okurken hayır ya haksızmış asıl haklı olan buymuş dediğim bir kitap oldu. Kitabın arkasında "Herkesin hikayesini dinledin. Aslında ne oldu, nasıl oldu sen anlat." derken ne demek istediğini anlamış oldum. Ve yazar kitabı Ethem'e ithaf ederken o kadar haklıymış ki...
Ben okumak istediğim kitap türünü bu kitapla anladım. Okudukça okudum, okudukça anladım. Başından kalkamadım. Sürükleyici diye kastettiğimiz kitap böyle oluyormuş dedim kendi kendime. Okurken bir yandan da kitabın sonunu tahmin etmeye çalıştım hep. Ama son sayfasına gelene kadar çok ters köşe oldum. Okurken yaşattı kendini, duyguları beynime kazıdı. Psikoloğun ruh halini çok sinirdirdim nedense içime. Kendimden bir şeyler bulmaya çalıştım hep. Kaderin nasıl olmayacak şeyleri oldurduğunu hatırladım. Hikayeden çok bilgi vermeyi sevmiyorum incelemelerde. Benim dilimden okumasını istemem hiç kimsenin. Herkes kendi bakış açısıyla, hiçbir şey bilmeden okusun isterim. Eminim ki bu kitabı okuyan herkes önemli şeyler katacaktır kendisine. Bu kitapla birlikte yazarın bütün eserlerini okuma isteği oluştu bende. Sabırsızlıkla bekliyorum onları almayı.
Okuyun arkadaşlar kendinize bir şeyler katacak şeyler okuyun, kendinizi hatırlatacak şeyler okuyun. Bu kitabı okurken yaşanmış bir hayat hikayesi olduğunu bilerek okuyun. Ben kitabı bitirdiğimde ne okudum şuanda derken kapağında yazan yaşanmış bir hayat hikayesi yazısını gördüm ve ikinci bir şok yüklendi. Sanırım kelimelerim tükendi ama bana şimdiye kadar en çok etkilendiğim kitap sorulduğunda veremediğim cevabı artık verebileceğimi biliyorum.
Hepinize iyi okumalar diliyorum.
Ethem Emin Nemutlu
Ethem Emin Nemutlu