Alvaro obrazı heç də sadəcə bir yazıçı deyil. O, ədəbiyyatın qaranlıq üzüdür. Bəs niyə mən ondan nifrət etmək əvəzinə, az qala ona acıdım? Çünki Cercas bu qəhrəmanı elə bir nöqtəyə qoyub ki, o, artıq reallıqla kitab səhifələri arasındakı o nazik pərdəni qırır. Alvaro qonşularını personaj kimi görməyə başlayanda mən düşündüm: "Bəs görəsən, mən də kiminsə romanında personajam?" Bu sual məni bir müddət universitet vaxtlarımda oxuduğum Borgesin labirintlərinə apardı. Amma etiraf edim ki, Cercas hələ bu meta-ədəbi oyunu tam cilalaya bilməyib. Bəzən hiss olunur ki, müəllif özü də Alvaronun dəliliyi ilə yazıçı sənəti arasında qalıb və bu qarışıqlığı o qədər də ustalıqla həll etmir.
Kitabın ən güclü tərəfi, şübhəsiz ki, onun qısalığıdır. Bu saplantı uzansaydı, mən yəqin ki, boğulardım. Amma 60-80 səhifəlik bu novella məni sıxıcı bir fəlsəfi traktat kimi deyil, daha çox psixoloji triller kimi saxladı. Səhifələr çevrildikcə hiss edirsən ki, Alvaro əslində öz romanını yazmır, əksinə, həmin roman Alvaronu yazır. Bu, mənə obrazların müəllifə qarşı üsyanı kimi gəldi və bu fikir məni çox heyran etdi.
Bəs zəif cəhətləri? Qonşu obrazları mənim üçün çox yastı qaldı. Onlar sadəcə Alvaronun güzgüsünə çevriliblər. Kölgə kimidirlər. Cercas onlara nəfəs verməyə, ya da heç olmasa bir az daxili aləm bağışlamağa tələsmir. Bu da kitabı bir qədər "laboratoriya təcrübəsi" səviyyəsində saxlayır. İkincisi, Alvaronun əxlaqi süqutu məni heyrətləndirsə də, bu süqutun psixoloji dərinliyi məni tam qane etmədi. O, niyə bu qədər asanlıqla manipulyator oldu? Cavabı "ədəbiyyat eşqi" ilə ötüşmək mənə bir az bəsit gəldi.
Bu kitabı oxumaq mənə bir gənc rəssamın ilk kətanına baxmaq kim idi – fırça vuruşları qeyri-bərabərdir, rənglər hələ tam qarışmayıb, amma orada artıq böyük bir rəssamın gələcək qoxusu var.
Tufanlı YoxuşlarDuygu ve Düşünce
"Tufanlı Yoxuşlar" haqqında ilk təəssüratım budur ki, həqiqətən çox bəyəndiyim əsərlərdən biri oldu. İlk dəfə idi ki, bir qadın yazarın qələmindən çıxmış roman oxuyurdum və etiraf etməliyəm ki, personajlar böyük ustalıqla yaradılmışdı. Mənfi obrazlar nə qədər qıcıq doğururdusa, müsbət obrazlar da bir o qədər özünü sevdirirdi.
Hekayənin axıcılığını xüsusilə bəyəndim. Hadisələr süni şəkildə uzadılmamış, hər şey öz yerində və qərarında təqdim edilmişdi. Heathcliffin yaşadıqları onun qəzəbini anlamağa imkan versə də, intiqamını yanlış insanlardan alması mənə həmişə düşündürücü gəldi. Xüsusilə də Edqar Lintonun. Məncə, Edqar romanın ən saf və məsum personajlarından biri idi.
Final gözlənilən olsa da, məni qane etdi. Açığı, Lockwoodun hadisələrin həllində daha böyük rol oynayacağını düşünürdüm. Amma sonluq yenə də yerinə oturdu və hekayəni uğurla tamamladı.
Bu kitabla bağlı yeganə peşmanlığım ona çox gec başlamağım oldu. Təxminən iki ay rəfimdə məni gözlədi. Amma nəhayət oxumağa başladıqdan sonra cəmi bir həftəyə bitirdim. Maraqlı, həyəcanlı və oxucunu özünə bağlayan bir əsər idi. Klassiklər arasında niyə bu qədər sevildiyini indi daha yaxşı anlayıram.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sahil kənarında etiraf
Həm hekayənin daha da dərinləşməsi, həm də obrazların hisslərinə nəzər salması məni olduqca şad etdi. Bu səbəbdən əslində qiymətim 4.5☆-dur. Lakin burda yarım bal vermək olmur, təəssüf ki.
Obrazımız ölü bir bədənə keçən bir canlı olsa da, artıq insani dəyər və duyğuları anlamağa, iliklərində hiss etməyə başlayıb. Bunu son bölümdə görmək mümkündür. Yoshiki ilə danışanda sevgidən bəhs etməsi elə bunun ən böyük nümunəsidir. O bir hissə sahibdir ki, ona zərər verməkdən çəkinir və beləcə dağlara geri qayıtmaq istəyir. Biz də eynilə Hikaru kimi sevdiklərimiz üçün daha yaxşısı oldusun deyəv ya qorumaq məqsədli özümüzü uzaqlaşdırırıq. Bu nə qədər ağrılı bir prosses olsa da, bəzən edəcək başqa bir seçim şansı qalmır insanın əlində.
-"An' I— well, being with you has been so much fun... I might just be subatitute fer Hikaru but— you've done so much fer me. I love you, Yoshiki. I don't know what this feelin' is, if it's romantic love or platonic love. But no matter what, that's how I feel."—Hikaru
Mən nə oxudummm....Başlarda etiraf etməliyəm ki çox sıxıldım.Həm mövzusu həm də aşırı açıq yazılış tərzinə görə.Amma sonuna doğru məni içinə çəkdi.İstanbula getdiyimdə ümid edirəm muzeyi görmək nəsib olar.Amma Füsun xarakterini heç sevmədim.Mənə görə ancaq şan şöhrət dalıyca qaçan özünü düşünən bir qıZ idi.Kitabın adındakı kimi məsumiyyət yox idi yəni.Ya da bəlkə Kemalın sevgisidi burda tək məsum olan şey.Nəysə...))))) Günümüzdə Füsunların çox olmağına baxmayaraq Kemallar təəssüf ki tükənib))
Məni tanıyanlar bilir ki, Elxan Elatlının yaradıcılığını çox sevirəm və onun kitablarını həmişə maraqla oxumuşam. Buna görə də müəllifin diqqətimi çəkən əsərlərini oxumağa çalışıram. Lakin etiraf etməliyəm ki, bu kitabı oxudum qədər də sevmədim.
Kitab təxminən 400 səhifəyə yaxındır və mən onu oxumaq üçün bir həftəyə yaxın vaxt sərf etdim. Təəssüf ki, kitabı bitirdikdən sonra ona ayırdığım zaman üçün düşünməyə başladım. Mənim fikrimcə, kitabda xüsusi diqqətimi çəkən və ya uzun müddət yadda qalan bir mövzu yox idi. Əsər daha çox adi bir Azərbaycan ailəsinin həyatından və gündəlik problemlərindən bəhs edir.
Bu, tamamilə şəxsi fikrimdir. Ola bilsin ki, bəzi oxucular kitabdakı ailə münasibətlərini, hadisələri və personajları məndən daha maraqlı hesab etsinlər. Amma mənim üçün "Susan Qadın" müəllifin digər əsərləri ilə müqayisədə zəif qalan kitablardan biri oldu və onu xüsusi olaraq tövsiyə edə bilmərəm.
Bu məşhur kitab mənim də diqqətimi çəkdi və onu oxudum. İlk dəfə əsəri 15 yaşımda oxumağa başlamışdım, lakin etiraf etməliyəm ki, o zaman demək olar heç nə başa düşmədim. İllər sonra kitabı yenidən oxuduqda isə bəzi məqamlar mənə daha aydın oldu.
Əvvəlcə onu qeyd etmək istəyirəm ki, müəllifin oxucuya çatdırmaq istədiyi əsas fikir olduqca dərin və təsirlidir. Əsərin ideyası həqiqətən də diqqətəlayiqdir. Lakin mənim fikrimcə, problem bu ideyanın təqdimatındadır. Hadisələr o qədər mürəkkəb və sıx şəkildə təsvir olunub ki, bəzən oxumaq çətinləşir və oxucunun marağı azalır.
Şəxsi düşüncəmə görə, Kafka eyni ideyanı daha aydın və sadə üslubda təqdim edə bilərdi.
