.. Sonunda ikisi de uyuyakaldılar. Ateş de, şamdan da söndü. Bense o gecenin uzun saatlerini tüyler ürpertici bir uyanıklık içinde geçirdim. Kulaklarım, gözlerim, kafam korkunun etkisiyle tetikteydi... Ancak çocukların bilebileceği bir korku.
Yalnız kaldın dağda, değil mi, dünyanın ortasında sipsivri, çırılçıplak... Öyle değil mi?
"Yalnız kaldım, Osman Emmi, çırılçıplak, sipsivri."
Karanlık duvar gibiydi. Geceye yağmur yağıyordu, ılık, buğulu...