Hivda
@evinhivda
ölenlerin adını unutma türkülerin, meydanların.
58 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Birlikte sürttükleri Paris kahvelerinde, aşkları hakkında soru soranlara gerekli olduğuna inandıkları bir umursamazlıkla; Ne demek aşık olmak birlikteyiz ya derlerdi. Giselle böylesi düşünceleri dile getirmekte Doğan'dan daha ustaydı. Şöyle derdi O: "Birbirimize rastladık, otomobil kazası gibi bir olay bu, insana otomobil çarptı mı yoluna devam edemez. Şimdi iyileşene kadar birlikte olmak zorundayız. Sonra yolumuza devam edeceğiz."
Reklam
Çünkü her hikâye, dinleyen ve anlatan arasında kendince bir eşitlik isterdi. Belki de bu yüzden bütün iyi hikâyeciler yüksek bir tahta çıkmak yerine diz kırıp kalabalığın tam ortasına otururlardı. Okuruna tepeden değil, kalbinin içinden bakan yazarlar da öyle yaparlardı muhtemelen. Dizlerimi kırıp yere oturdum.
Kara önlük, beyaz bir yakanın içinde okula yollanan çocukluğumun yanına oturt saçlarımı. Orada, kendisi gibi saçları sıfır numaraya vurulmuş bir dolu çocuk arasında bir duvar dibinde küs oturan o çocuğun omzuna dokunup yolları, zamanı ve rüzgârı göstereyim ona. *Çünkü çocuklar erken avutulmazlarsa bir ömür geçmez acısı.*
Hep böyle olurdu. Hepimiz hikâyemizi hafiflemek için anlatırdık ama bittiğinde, anlatacaklarımız sona erdiğinde, dönüp başa geldiğimizde bu sefer bütün bunları hatırlamış olmanın ağırlığı çökerdi üzerimize.
Galiba acısından ya da artık perçinlenmiş bir yara yüzünden ağlayamıyordu.
Dünya böyle insanlarla doluydu. Sokaklara çıksak, insan içine karışsak, meyhanelerin izbe köşelerinde dert dinlesek, pazaryerleri veya kahvehanelerde birilerinin yüzüne uzun uzun baksak, bir uzun yol otobüsünde yanımızdaki yolcuya bir iki soru sorsak, bir hastane sırasında birinin derdini dinlesek, çıkıp gelecekti bize böyle hikâyeler.
Reklam