evrim kaba
@evreka
Alıntı veya iletilerin tamamı benim için arşiv niteliğindedir ve bu amaçla paylaşılmaktadır.
36 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Nazım Hikmet, sanıldığının aksine, ayrı düştüğü yıllarda bir kez gelmiştir çok sevdiği memleketine! Hem de, ölümünden yaklaşık dört ay önce...
Şairi, Tanzanya'ya götüren uçak, Anadolu'nun üstünden geçmektedir. Çocukluğunda uçak yapmak için bir penceresine taş attığı memleketinini görebilmek için iyice dayar yüzünü uçağın penceresine... Nazım, sekiz bin metre yükseklikten, bulutlar arasında bir görünüp bir kaybolan memleket toprağına bakmaktadır. Şubattır aylardan. Anadolu'da kara kışın hüküm sürdüğünü gördükçe titrer şairin yüreği...
Başını bir an ayırır pencereden. Arkadaşları, yüzünün gözyaşlarıyla ıslandığını görürler. Nazım Hikmet, dudaklarından şu söz döküldükten sonra, yeniden uçağın penceresine çevirir bakışlarını:
" Şu an, bu uçağın düşmesini istiyorum! "
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nazım gibi sevmek!
Sana "Seni seviyorum" derken ağzımın içinde dünyanın en ıtırlı, en serin, en bayıltıcı yemişini yemişim gibi bir tat duyuyorum.
Karıcığım,
Ne yapacağız? Ne zaman seni telsiz ve demirsiz göreceğim? Bazen bana öyle geliyor ki, sen yüzünde tel örme bir peçe taşıyorsun ve bu peçeyi hiç çıkaramayacaksın.
